பிரபஞ்சத்தின் அழைப்பு/ விதியின் பாதையில் ஒரு நெகிழ்ச்சியான பயணம் | How See

காலத்தின் கதவுகள் திறக்கும்போது, காணாத கைகள் நம்மை இணைக்கின்றன. விதியின் பாதையில் முகம் தெரியாத மனிதர்கள் சந்திப்பதும், தனிமை இருள் விலகி அன்பெனும் புதிய உலகம் பிறப்பதும் பிரபஞ்சத்தின் மகத்தான திட்டம். கூண்டிலிருந்து விடுபட்ட பறவையாய் சுதந்திரக் காற்றை சுவாசிக்கத் துடிக்கும் மனங்கள், பிரிந்த உறவுகளைக் கண்டடையும் நெகிழ்ச்சி, மற்றும் வழிகாட்டும் ஒரு முதியவரின் தரிசனம் என... "இது விதியின் விளையாட்டு அல்ல, பிரபஞ்சத்தின் அழைப்பு" என்பதை உணர்த்தும் ஒரு ஆழமான பயணம் இந்தக் கவிதை. விதியின் பாதையில் யார் யாரோ பயணம்... விடியலைத் தேடும் உயிர் தேடும் நிமிடம்... காணாத கைகள் நம்மை இணைக்குமே... காலத்தின் கதவு இன்று திறக்குமே... மஞ்சள் தோப்பிலே... மாயப் பூக்களிலே... மறந்த என் வாழ்வு மீண்டும் பிறக்குதே... நான் யாரோ... நீ யாரோ... நாம் யாரென்று விதி சொல்லுதே... கூண்டுக்குள் வாழ்ந்த பறவை ஒன்று கூண்டைத் திறந்ததே... காற்றோடு பேசும் சிறகை விரித்து வானத்தைத் தொட்டதே... “எனக்கென்று ஒரு பாதை வேண்டும்” என்ற ஏக்கம் எழுந்ததே... எங்கே என்று தெரியாவிட்டாலும் எங்கோ மனம் பறந்ததே... மூடிய கதவுகள் திறந்தனவே... மூச்சுக்குள் சுதந்திரம் பிறந்ததே... சொல்லாத கண்ணீர் நெஞ்சில் இருந்தது... சொந்த வீட்டுக்குள்ளே தனிமை இருந்தது... எல்லோர்க்கும் துணையாய் வாழ்ந்தவள் நானே... எனக்கென்று யாரும் இல்லையோ நானே... புத்தகம் சொன்னது — “உன்னைத் தேடு...” புது உலகம் சொன்னது — “வெளியே வா...” நேற்றைய நிழலைத் தாண்டி நடந்தால் நாளைய சூரியன் காத்திருப்பான்... ஒரு சாலையிலே... ஒரு சந்திப்பிலே... ஒரு மனிதன் வந்து கை நீட்டினான்... கனவில் பார்த்த முகம் நிஜத்தில் வந்ததே... காணாமல் போன சொந்தம் கிடைத்ததே... விதியின் பாதையில் யார் யாரோ பயணம்... விடியலைத் தேடும் உயிர் தேடும் நிமிடம்... காணாத கைகள் நம்மை இணைக்குமே... காலத்தின் கதவு இன்று திறக்குமே... மஞ்சள் தோப்பிலே... மாயப் பூக்களிலே... மறந்த என் வாழ்வு மீண்டும் பிறக்குதே... நான் யாரோ... நீ யாரோ... நாம் யாரென்று விதி சொல்லுதே... நோயின் வலியிலே வாடிய உயிரும் இன்று சிரிக்குதே... நேற்றைய கண்ணீர் துடைத்துக் கொண்டு வண்ணம் பூசுதே... “எனக்கொரு தாய் இருந்தாளோ?” என்று ஏங்கிய ஒரு உள்ளம்... “எனக்கொரு மகன் போல நீயிருக்கிறாய்” என்றதும் மலர்ந்தது சொந்தம்... அநாதை என்ற பெயரும் மறைந்ததே... அன்பென்ற உலகம் பிறந்ததே... மூன்று தனிமைகள் ஒன்றாய் சேர்ந்தால் மூன்று உயிர்களும் ஒன்றாய் ஆனதே... யார் எங்கே பிறந்தாலும்... யார் எங்கே வளர்ந்தாலும்... வாழ்க்கையின் பாதையில் யாரை யார் சந்திப்பார்? கணக்கில்லா கணக்கை காலம் ஒன்று எழுதுமே... காணாத ஒரு கையால் விதி நம்மை நடத்துமே... செந்நிற அங்கி... வெண்ணிற தாடி... யாரோ வந்தார்... யாரோ அவர்... கேள்விக்கு விடை சொல்லாமல் வானத்தை மட்டும் காட்டினார்... “உத்தரவு யாரிடம்?” கேட்டபோது “பிரபஞ்சம்!” என்றார் சிரித்தபடி... காற்று வந்து கைகளில் இறங்கியது... உயிர் வந்து உள்ளத்தில் நிறைந்தது... கவலைகள் எல்லாம் கரைந்திடுமே... காயங்கள் எல்லாம் ஆறிடுமே... நம்பிக்கை உள்ள இதயத்துக்குள் விதியின் பாதையில் யார் யாரோ பயணம்... விடியலைத் தேடும் உயிர் தேடும் நிமிடம்... காணாத கைகள் நம்மை இணைக்குமே... காலத்தின் கதவு இன்று திறக்குமே... மஞ்சள் தோப்பிலே... அந்த மாய உலகிலே... மூன்று உயிர்கள் புதிய பாதை காணுதே... நான் நீ என்ற எல்லை மறைந்ததே... நாம் என்ற சொல்லில் உலகம் பிறந்ததே... வாழ்க்கை ஒரு கனவோ... கனவு ஒரு வாழ்க்கையோ... விழித்திடும் நொடியில் விதி நம்மை அழைக்குதே... “யார் யாரை எங்கே இணைக்க வேண்டுமோ... அங்கே அது இணைக்கும்... இது விதியின் விளையாட்டு அல்ல... பிரபஞ்சத்தின் அழைப்பு...” Cinematic Tamil film song, spiritual philosophical ballad, mature expressive female lead, young male supporting vocal, male-female chorus, Kalyani and Charukesi inspired melody, 72–78 BPM, bamboo flute, piano, tanpura, acoustic strings, cello, mridangam, tabla, ghatam, cinematic percussion, mysterious spiritual bridge, emotional orchestral climax, warm organic production, poetic Tamil pronunciation, intimate beginning, gradual build, powerful hopeful ending, no EDM, no rap. இந்தக் கவிதை உங்கள் மனதைத் தொட்டிருந்தால், லைக் செய்து உங்கள் கருத்துக்களைப் பகிருங்கள்! #TamilKavithai #IlakkiyaMaalai #Kathaiyadal #TamilPoetry #TamilLiterature #Destiny #UniverseQuotes #TamilMotivation #LifeJourney #PhilosophicalPoetry #TamilStory #TamilPodcast