Empatia: co z nią jest nie tak?

Empatia znajduje się w centrum wielu naukowych dyskusji. W tradycji Zachodu jako pierwsi zwrócili na nią uwagę w połowie XVIII w. (choć wtedy nazywano ją jeszcze "sympatią") dwaj najwybitniejsi filozofowie szkockiego oświecenia: Adam Smith i David Hume, którzy uznali, że empatia jest tym, co buduje więzi między ludźmi. W psychologii empatia od dawna interesuje badaczy poznania społecznego, ucieleśnionego umysłu, a także zaburzeń ze spektrum autyzmu. Etolodzy kognitywni poszukują jej u zwierząt różnych od człowieka. Neurobiolodzy powiązali ją z działaniem słynnych neuronów lustrzanych. W wielu tych dyscyplinach trwają zarazem spory dotyczące tego, czy istnieje tylko jeden rodzaj empatii, czy może jest ich kilka, i jak w ogóle należy rozumieć to pojęcie. A współcześni filozofowie moralni, którzy śladem Hume'a i Smitha uznali empatię za coś dobrego i pożądanego, muszą mierzyć się z zarzutami psychologa Paula Blooma: że nadmiar empatii szkodzi moralności znacznie bardziej niż jej brak. Przyjrzyjmy się więc pokrótce tym dyskusjom i zastanówmy, kto w najważniejszych sporach o empatię ma rację. Scenariusz i prezentacja: Łukasz Kwiatek Kamera i montaż: Piotr Urbańczyk Nagranie zrealizowane w ramach programu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego pod nazwą "DIALOG" w latach 2016-2019.