Delmhorst, du büst mien

FREIE MUSIK Vers 1 In Delmhorst bün ik to Huus, hier gah ik in un ut. Noordwull steiht, de Tied de geiht, ehr Geschicht vergeiht noch nich. Bi de Graft, dor waait de Wind, Kinner lacht, dat Leven singt. De Watertoorn wiest wiet över't Land, he höllt noch ümmer Wacht. Morgennevel treckt ganz still, över Weg un Wischen hin. Jeder Steen vertellt sien Deel, vun Arbeit, Moot un Heimatveel. Refrain Delmhorst, du büst mien Stoltheit, dör all de Johr, dör Freud un Leed. Wi höllt tosamen, fast un frie, keen Storm kriggt uns je in de Knie. Delmhorst, ik hör to di, mit Hart un Seel, för jümmers wi. Egal, wo de Weg ok geiht, Delmhorst blifft dat, wat in mi steiht. Vers 2 Sünndag geiht dat up'n Platz, jeder röppt un gifft sien Best. Blau un Geel, de Fahn weht hoog, un de Sang geiht dör de Stroten. Jung un Oolt staht Reeg an Reeg, keener geiht alleen den Weg. Wenn de Ball in't Nett rin geiht, weet een, wat Tosamen steiht. Marktdag mitten in de Stadt, Lachen klinkt vun Straat to Straat. Koffeeduft un frische Brood, dat is Heimat, warm un good. Vers 3 Wenn de Sünn achter Daken sinkt, un de Aabendglocken klingt, sett wi tosamen vör de Döör, vertellt Geschichten, mehr un mehr. Frünnen kummt ut nah un feern, jeder is hier geern to geern. Denn een Oort, de Harten bindt, is de Steed, wo Glück beginnt. Bridge Nich de Grött maakt unsen Sinn, man de Minschen, de dor sünd. Mit Verstand un faste Hand bouwt wi wieder an uns Land. Wat ok kummt in düsse Tied, Trost un Hoffnung sünd nich wiet. Solang wi tosamen staht, leevt ok uns Delmhorst wied. Refrain Delmhorst, du büst mien Stoltheit, dör all de Johr, dör Freud un Leed. Wi höllt tosamen, fast un frie, keen Storm kriggt uns je in de Knie. Delmhorst, ik hör to di, mit Hart un Seel, för jümmers wi. Wo ok de Welt sik dreihn mag, mien Hart sleiht för di, elke Dag. Outro Wenn ik mol mien Weg mutt gahn, blifft een Bild för jümmers stahn: Noordwull, Graft un Watertoorn – dat is mien leevstes Delmhorst-born. Hier bün ik groot, hier hör ik hen, un wenn ik gah, kumm ik wedder hen. Denn eenmal Heimat, allens Tied – Delmhorst lett mi nich mehr fri.