Ferdi Tayfur: Hepimizin İçindeki O Gurbet

Ferdi Tayfur, daha dünyaya gelmeden önce ölmüş ağabeyinin ismini sırtlanarak başladığı hayatında, milyonlarca insanın dilsiz acısına ses oldu ama kendi içindeki o yetim çocuğu hiçbir alkışla susturamadı. Adana’nın kavurucu pamuk tarlalarından Gülhane Parkı’ndaki iki yüz bin kişilik tarihi mahşere ve oradan Marmaris’teki mutlak yalnızlığına uzanan bu sarsıcı yolculuk, aslında modern insanın en derin varoluşsal yaralarını barındırıyor. Neden bir insan, sahip olunabilecek en büyük şöhrete, servete ve sevgi çemberine ulaştıktan sonra her şeyi geride bırakıp sessizliğe kaçmak ister? Yıllarca "kadercilik ve boyun eğme" olarak küçümsenen arabesk kültürünün ve Ferdi Tayfur şarkılarının ardında, aslında köyden kente göçün öğüttüğü milyonlarca insanın haysiyetini koruma çabası ve ontolojik bir direniş mi yatıyordu? Bu felsefi video denemede; beş buçuk yaşında babasının öldürülmesiyle çocukluğu elinden alınan bir çırağın şekerci dükkanında kese kağıtlarından okuma yazma öğrenmesini, traktör gürültüsüne yenilmemek için haykırarak bulduğu o yanık sesi ve Unkapanı’nın soğuk koridorlarındaki varoluş mücadelesini inceliyoruz. Orhan Gencebay, Müslüm Gürses ve Ferdi Tayfur’un acıyla kurduğu üç farklı felsefi ilişkiyi çözümlerken; 1980’lerin dumanlı sabahçı kahvelerinden günümüzün soğuk plazalarına uzanan o görünmez gurbeti ve modern insanın kendi bedeninin içindeki yalnızlığını sorguluyoruz. Dışarıdaki hiçbir kalabalık, içerideki tenhalığı iyileştiremez. Bazen en büyük zafer, dünyaya kendimizi kanıtlama savaşını bırakıp kendi kalbimizin sessizliğine dönmektir.