Ballada o Ruinach i Świtaniu

Ballada o Ruinach i Świtaniu – tekst własny. To opowieść o upadku Jerozolimy z Księgi Lamentacji. Współczesny człowiek często ucieka od doświadczenia lamentu. Chcemy być silni, skuteczni, uśmiechnięci. Niechętnie przyznajemy się do słabości. Tymczasem Księga Lamentacji pokazuje, że droga do uzdrowienia zaczyna się od prawdy. Nie można odbudować domu, jeśli najpierw nie zobaczy się jego zniszczeń. Nie można uleczyć serca, jeśli nie uzna się jego ran. Autor Lamentacji patrzy na Jerozolimę i widzi miasto opustoszałe. Mury zostały zburzone, świątynia zniszczona, lud rozproszony. Jednak ten obraz można odczytać także jako opis ludzkiego wnętrza. Każdy człowiek nosi w sobie takie miejsca ruin. Są nimi nieprzebaczone krzywdy, utracone relacje, niespełnione oczekiwania, własne błędy i grzechy. Czasem są to wydarzenia, na które nie mieliśmy wpływu, a czasem konsekwencje naszych decyzji. Księga Lamentacji zachęca, aby nie odwracać wzroku od tych miejsc. Bóg nie oczekuje od człowieka udawania. Nie wymaga maski doskonałości. Pragnie spotkać nas takimi, jacy jesteśmy naprawdę. Możemy przyjść do Niego z naszym płaczem, rozczarowaniem, gniewem, pytaniami i lękiem. Modlitwa lamentu nie jest oznaką braku wiary. Przeciwnie, jest jej wyrazem. Tylko ten, kto wierzy, że Bóg słucha, ma odwagę przed Nim płakać. „Miłosierdzie Pana nie ustaje, nie kończy się Jego litość. Odnawia się co rano; wielka jest Twoja wierność” (Lm 3,22-23).