หมดหวังเสียที

[Intro] เคยหวัง...ให้โลกเป็นอย่างใจ เคยหวัง...ให้ใครไม่เปลี่ยนไป แต่พอวันผ่าน ก็เห็นชัดว่า ไม่มีอะไรอยู่กับเรา [Verse 1] ดอกไม้บานแล้วก็โรย ร่างกายไหวแล้วก็ล้า คนที่รักก็ต้องลา ของที่หวงก็ยังหาย สุขมาแล้วก็ไป ทุกข์มาแล้วก็ไป ความคิด ความจำ ความรู้สึก เกิดขึ้น...แล้วก็ดับ มองให้ตรง ก็เห็นแค่ว่า ทุกอย่าง...ไม่เที่ยง [Pre-Chorus] ถ้าอย่างนั้น จะหวังอะไร ถ้าสิ่งที่หวังยังต้องเปลี่ยน จะยึดอะไร ให้แน่นเกิน ในเมื่อไม่มีอะไร...อยู่กับเรา [Chorus] เจ็บตรงที่...เคยคิดว่ามี สุดท้ายก็เหลือแค่ไม่มี ยิ่งรัก ยิ่งรอ ยิ่งเผลอ ยิ่งพัง ฝากใจไว้กับวันพรุ่งนี้ ก็โดนวันนี้...เอาคืน ไม่ใช่โลกใจร้าย แค่เรา...ไว้ใจมันเกินไป รู้ว่าเกิดแล้วต้องดับ น้ำตาเลยไม่ดัง ไม่ใช่เพราะใจแข็ง แต่เพราะมันช้ำ...จนชินทาง [Verse 2] ไม่ต้องฝืน ให้ไม่เจ็บ ไม่ต้องทำเป็น ไม่เสียใจ เศร้าก็รู้ว่าเศร้า อยากก็รู้ว่าอยาก สุขก็รู้ ทุกข์ก็รู้ สมหวังก็รู้ ผิดหวังก็รู้ ไม่ต้องไล่ ไม่ต้องดึง เห็นมันมา เห็นมันไป แล้วรู้ว่า มันไม่ใช่เรา [Pre-Chorus 2] สุขก็ไม่เที่ยง ทุกข์ก็ไม่เที่ยง สมหวังก็ไม่เที่ยง ผิดหวังก็ไม่เที่ยง สิ่งที่เคยคิดว่าเป็นของเรา ก็เป็นแค่ของจร มาแล้วก็ไป เกิดแล้วก็ดับ [Chorus] เจ็บตรงที่...เคยคิดว่ามี สุดท้ายก็เหลือแค่ไม่มี ไม่ต้องรอให้โลก มาขอโทษหัวใจ ไม่ต้องขอให้ใคร อยู่ได้นานกว่าคำลา ไม่ต้องขอให้ความสุข หยุดเดินผ่านหน้าเรา ไม่เอาอะไรมาเป็นของเรา ความเสียใจ...ก็ไม่มีที่เก็บ ไม่ฝากใจไว้กับสิ่งที่เปลี่ยน ก็เหลือแค่ตัวเรา...ที่ยังหายใจ [Bridge] วันหนึ่งจะเห็นว่า สิ่งที่เราวิ่งตาม...ไม่เคยหยุด วันหนึ่งจะเห็นว่า แม้แต่ใจเราเอง ก็ยังเปลี่ยนอยู่ทุกขณะ รักแล้วก็คลาย เจอแล้วก็จาก ชอบแล้วก็เบื่อ สุขแล้วก็ทุกข์ ไม่มีอะไร...ให้ยึดไว้ [Final Chorus] เจ็บตรงที่...เคยคิดว่ามี สุดท้ายก็เหลือแค่เรา เมื่อไม่หวัง ก็ไม่ต้องกลัวผิดหวัง เมื่อไม่ยึด ก็ไม่ต้องกลัวสูญเสีย อะไรเกิด ก็รู้ อะไรดับ ก็รู้ อะไรมา ก็รู้ อะไรไป ก็รู้ ไม่ต้องหนีความจริง ไม่ต้องเปลี่ยนความจริง เพียงเห็นความจริง...ตามที่มันเป็น แล้ววันหนึ่ง...จะรู้ว่า ความสงบ ไม่ได้มาจากการได้ทุกอย่างดังใจ แต่มาเมื่อใจ ไม่เรียกร้องอะไรจากสิ่งที่ไม่เที่ยง อีกต่อไป [Outro] หมดหวัง...กับสิ่งที่ไม่เที่ยง แล้ววาง... เกิดก็รู้... ดับก็รู้... ไม่ต้องหวัง ไม่ต้องหนี เพียงรู้... แล้ววาง