'' το τραγουδι του νεκρου αδελφου ''

Η ιστορία : Το τραγούδι αυτό είναι ένα ακατέργαστο διαμάντι του ελληνικού λογοτεχνικού πλούτου. Ο τρόπος γραφής του θυμίζει έντονα Όμηρο χρονολογία γραφής του χάνεται στα βάθη των αιώνων. Σήμερα το διεκδικούν για δικό τους τα βαλκάνια και όχι μόνο... Η καταγραφή : Η ομάδα παράγωγης – για αρκετά χρόνια – έκανε αμέτρητες έρευνες στα χωριά της Πίνδου, ανιχνεύοντας μελωδίες, που είχαν καταφέρει να επιβιώσουν ως τα σημερινά χρόνια. Τις ¨ανακαλύψαμε¨ σε ανθρώπους τρίτης ηλικίας, που και αυτοί με τη σειρά τους τα διδαχτήκαν από τους παππούδες τους. Ο κρίκος αυτός πολλές φορές κινδύνεψε να σπάσει. Κυρίως γιατί η διάδοση ήταν από ψυχή σε ψυχή. Αν δεν υπήρχε αυτή η καταγραφή το έργο θα βούλιαζε πια στο τέλμα της εποχής.Η αυθεντικότερη μελώδια είναι αυτή που τραγουδούν τα ¨πουλιά¨. Προς μεγάλη σας έκπληξη θα δείτε ότι διατηρεί τα χαρακτηριστικά της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας: Α ¨πουλιά¨ παίζουν το ρολό του χορού. Μέσα σε αυτή την παραλλαγή του ¨ταξιδίου¨ του Κωνσταντή ταξιδεψαμε και εμεις στη μουσική και τις μελωδίες, που αφορούν τον τόπο, με ενορχηστρώσεις σχετικές με το ταξίδι του συγκεκριμένου μουσικού πολιτισμού. Η παράγωγη : Για να ολοκληρωθεί η παράγωγη του συγκεκριμένου ¨τραγουδιού¨ απαιτήθηκαν 5 χρόνια δουλειάς: Περίπου 1200 ανθρωποώρες για την ηχογράφηση και την επεξεργασία του ήχου από 17 ηχολήπτες σε 4 κέντρα ηχογράφησης, από 132 μουσικούς και τραγουδιστές, που αξιοποιήθηκαν από 430 ταυτόχρονες εξόδους ήχου. Όλα αυτά, όχι για να εντυπωσιάσουμε. Αλλά γιατί έτσι μόνο θα μπορούσαμε να πλησιάσουμε – στο ελάχιστο – το μεγαλείο του κειμένου και των άγνωστων – πλην όμως τόσο οικείων σε μας δημιουργών του : Του απλού λάου. Η σύνθεση : Κρατήσαμε ως ραχοκοκαλιά τις μελωδίες που διασώθηκαν. Πάνω σε αυτές, με υπευθυνότητα και σεβασμό, πλεχτήκαν καινούργιες συνθέσεις, πάνω στη βάση της παραδοσιακής τοπικής σύνθεσης, της ευρύτερης περιοχής της Πίνδου. Έτσι υπάρχουν 36 διαφορετικές μελωδίες, από τις οποίες οι 3 είναι αυθεντικές, όπως σωθήκαν από τους τελευταίους – ίσως – Έλληνες που τις γνωρίζουν. Άλλες 11 παραδοσιακές μελωδίες του τόπου είναι προσαρμοσμένες πάνω στο στίχο. Τέλος, υπάρχουν και 4 αυτοσχεδιασμοί και 18 νέες συνθέσεις, 8 του Άκη Γκολφίδη, 8 του Γιαννη Στεργίου και 2 του Χρηστού Ζέρβα. Οι συντελεστές : Στη φωνή της μάνας είναι η ιδιαίτερη φωνή της Νότας Καλτσούνη, η οποία με την ερμηνία της αναδεικνύει τον συγκεκριμένο μουσικό πολιτισμό. Την Αρετή τραγουδάει η Ελένη Δήμου, που με την ξεχωριστή ταξιδεμένη χροιά της προσθέτει την δική της προσωπικότητα στην εναλλαγή τόπου και χρόνου. Τον Κωνσταντή ζωντανεύει ο Γιάννης Βαφίνης. Πραγματοποιεί τον όρκο του νεκρού Κωνσταντή και μας δίνει ελπίδες ότι η νέα γένια μπορεί να υπόσχεται... Επίσης, ο Βαγγέλης Κώτσου με το πολυφωνικό και τα σολιστικά του κεντήματα υπενθυμίζει ότι η πεντάτονα ζει και συνυπάρχει σε πολλές μορφές της σημερινής κουλτούρας μας. Το φωνητικό σύνολο από τον πύργο της Κόνιτσας, ως χορός, μας υπενθυμίζει την αρχέγονη μονοφωνική άποψη της τραγωδίας. Ο Γιάννης Λυμπέρης με πολλή ψυχή και ατέλειωτες ώρες βοήθησε το πολύπλοκο αυτό πλέξιμο. Ο Γιώργος Γκικοδήμας δήλωσε την παρουσία του, ψυχή τε και πιστή. Η Ανθή Κώτσου, μόλις στα 14 της, δρόσισε το ρολό της μελωδικής αφήγησης. Όπως και όλοι οι άλλοι τραγουδιστές ( Ηλίας Ρουσάκης, Κωνσταντίνος, Σίσσυ Λόη, Γιώργος Σάρρος, Λένα Σουρελή, Αριστέα Οικονόμου, Γεωργία Κίσκου, Λουκία Πρωτόππαπα, Αλέξανδρος Τσιμέκας, Νίκος Γουλόπουλος, Θανάσης Γεωργίου, Μήδεια, Μάκης Λιβιεράτος, Νίκος Τζούμας, Δόμνα Κουντούρη). Πρόσφεραν τον καλύτερο εαυτό τους. Ο Νίκος Φιλιππίδης στόλισε βορεινά σημεία με το κλαρίνο για πάρτη και το βουνό για γνώση... Ο Γιάννης Στεργίου πέρασε στην άλλη όχθη του Βοϊδομάτη και ασχολήθηκε με συνθέσεις υψηλών απαιτήσεων. Ως μουσικός μας έπεισε ότι η ηλικία και η πείρα έχει λιγότερη αξία, μπροστά στο σεβασμό και τη φιλομάθεια. Ο Μάριος Ζάρκος με ευλάβεια στους κανόνες της ηπειρωτικής πεντατονικός ενορχήστρωσε λιτά και αινιγματικά συγχρόνως και ταξιδέψε τις μελωδίες σε αλλά μέρη, αλλά όχι σε άλλη γη... Ο Χρηστός Ζέρβας έβαλε τη δική του σφραγίδα στην υπόσχεση του Κωνσταντή. Και τέλος ο Χρηστός Γιαννιώτης, ως αφηγητής, με το μοναδικό του τρόπο, που μόνο αυτός κατέχει, απόδωσε το λόγο. Η ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ ΚΑΙ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ 1998 ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΌΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΕΡΓΟ ''Η ΗΠΕΙΡΟΣ ΤΗΣ ΠΕΝΤΑΤΟΝΙΑΣ''