Fryzury w PRL — jak robiono trwałą, gdy salon był tylko na wyjątkowe okazje

W czasach PRL wizyta u fryzjera nie zawsze była zwykłą częścią codzienności. Na termin trzeba było czekać, a salon często zostawiano na wesele, komunię, studniówkę, Sylwestra albo inne ważne wyjście. Pomiędzy takimi okazjami włosy podcinano i układano przede wszystkim w domu. W tym filmie przypominamy, jak powstawały fryzury, które pamiętamy ze starych fotografii. Były domowe nożyczki, papierowe i materiałowe papiloty, plastikowe oraz metalowe wałki, woda z cukrem, tapirowanie i lakier mający utrzymać objętość przez kolejne godziny. Osobnym rytuałem była trwała ondulacja. Włosy nawijano pasmo po paśmie na wałki, nakładano płyn zmieniający ich strukturę, długo czekano, a następnie stosowano utrwalacz. Efektem były charakterystyczne, sprężyste loki, które mogły pozostawać na włosach przez wiele tygodni. Trwała miała jednak swoją cenę: włosy stawały się bardziej suche i szorstkie, pojawiał się prosty odrost, a fryzurę trzeba było regularnie tapirować, lakierować, chronić podczas snu i stopniowo podcinać. To nostalgiczna opowieść o czasach, gdy efekt z salonu podtrzymywało się później przez miesiące własnymi rękami. Pamiętacie trwałą, papiloty albo noc spędzoną w wałkach? #prl #fryzury #wspomnienia