Dwie Samowolki, Półtora Roku Kary. Bramkarz, Który Nie Chciał Siedzieć Na Ławce

Dwie samowolki. Półtora roku kary. I tylko jedno pragnienie: nie siedzieć na ławce. Zdzisław Kostrzewa, chłopak z wrocławskiego Psiego Pola, w wieku siedemnastu lat zastąpił w bramce mistrza olimpijskiego. Z Zagłębiem Sosnowiec wygrał dwa finały Pucharu Polski i w żadnym nie stracił gola. W tysiąc dziewięćset siedemdziesiątym ósmym roku pojechał z reprezentacją na mundial do Argentyny. Dostał tam numer, którego nie chciał nikt. Dwa razy postawił się działaczom i dwa razy zapłacił za to własnym czasem. Bronił jak natchniony w Moskwie i przeżył najczarniejszą noc w Szkocji. A potem kupił bilet w jedną stronę na drugi koniec świata. Dlaczego Polska zapamiętała go tylko z ławki rezerwowych? Gdzie wreszcie został numerem jeden? I co łączy go z Zygmuntem Kuklą, oprócz jednego mundialu? To historia bramkarza, o którym kraj milczał przez trzydzieści lat. Kto według Was powinien był pojechać do Argentyny jako trzeci bramkarz, Kostrzewa czy Andrzej Brończyk? Napiszcie w komentarzu. Jeśli pamiętacie jego mecze w Sosnowcu albo we Wrocławiu, podzielcie się wspomnieniem. Subskrybuj kanał Cena Chwały, żeby nie przegapić kolejnych historii polskich sportowców, o których zapomniano. #CenaChwały #ZdzisławKostrzewa #Mundial1978 #ZagłębieSosnowiec #ŚląskWrocław #PolskaPiłka #HistoriaFutbolu #Bramkarz #PRL