พรบ. คุ้มครองเด็ก 2546 และแก้ไขเพิ่มเติม

พระราชบัญญัติคุ้มครองเด็ก พ.ศ. ๒๕๔๖ ซึ่งเป็นกฎหมายที่จัดทำขึ้นเพื่อปรับปรุงการคุ้มครองเด็กและกำหนดให้มีการจัดตั้ง คณะกรรมการคุ้มครองเด็กแห่งชาติ และคณะกรรมการระดับท้องถิ่นขึ้นเพื่อดำเนินการตามกฎหมาย ภายใต้การดูแลของหลายกระทรวงที่เกี่ยวข้อง เนื้อหาเริ่มต้นด้วยการระบุถึงอำนาจในการตรากฎหมายโดยพระบรมราชโองการ และกล่าวถึงการยกเลิกประกาศคณะปฏิวัติฉบับเดิมบางฉบับ นอกจากนี้ยังมีการกำหนดคำจำกัดความที่สำคัญของคำว่า “เด็ก” (หมายถึงบุคคลอายุต่ำกว่าสิบแปดปีบริบูรณ์ที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะจากการสมรส) รวมถึงคำจำกัดความสำหรับเด็กในกลุ่มที่ต้องการความช่วยเหลือ เช่น เด็กเร่ร่อน เด็กกำพร้า และเด็กที่อยู่ในสภาพยากลำบาก กฎหมายฉบับนี้ยังระบุถึง แนวทางการปฏิบัติ ต่อเด็กโดยเน้นการพิจารณาประโยชน์สูงสุดของเด็กเป็นสำคัญ และกำหนด มาตรการในการสงเคราะห์ และ การคุ้มครองสวัสดิภาพเด็ก รวมถึงการห้ามการกระทำที่เป็นการทารุณกรรมต่อเด็กอย่างชัดเจน