การยอมรับตัวเองโดยไม่หยุดพัฒนา

การยอมรับตัวเอง ไม่ได้หมายความว่าเราต้องพอใจกับทุกอย่างที่เป็นอยู่ และไม่ได้แปลว่าเราจะหยุดพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเอง แต่คือการมองตัวเองตามความเป็นจริงว่า “ตอนนี้เราเป็นแบบนี้ และมันไม่เป็นไร” พร้อมกับบอกตัวเองต่อว่า “แต่เรายังสามารถเป็นคนที่ดีขึ้นได้” คนเรามักเข้าใจผิดว่า หากยอมรับตัวเองแล้วจะกลายเป็นคนไม่มีความทะเยอทะยาน แต่ความจริงตรงกันข้าม การยอมรับตัวเองอย่างแท้จริงทำให้เราไม่ต้องใช้พลังไปกับการเกลียดตัวเอง และสามารถนำพลังนั้นมาใช้ในการพัฒนาตัวเองได้ ยอมรับข้อบกพร่อง แต่ไม่ยอมจำนนต่อมัน ถ้าวันนี้เรายังไม่เก่ง ก็ยอมรับว่าเรายังไม่เก่ง ถ้ายังมีนิสัยบางอย่างที่ไม่ดี ก็ยอมรับว่ามันยังมีอยู่ ถ้าเคยผิดพลาด ก็ยอมรับว่าเราเคยผิด แต่การยอมรับไม่ใช่การพูดว่า “ฉันเป็นแบบนี้แหละ เปลี่ยนไม่ได้” มันคือการพูดว่า “ฉันเป็นแบบนี้ในวันนี้ แต่ฉันไม่จำเป็นต้องเป็นแบบนี้ตลอดไป” การพัฒนาตัวเองจึงไม่ควรเกิดจากความเกลียดตัวเอง แต่ควรเกิดจากความเข้าใจตัวเอง เราไม่จำเป็นต้องเกลียดตัวเองในวันนี้ เพื่อจะรักตัวเองในวันพรุ่งนี้ เพียงแค่ค่อย ๆ ดีขึ้นทีละเล็กทีละน้อย วันละ 1% ก็เพียงพอแล้ว เพราะการเติบโตที่แท้จริง ไม่ใช่การกลายเป็นคนอื่น แต่คือการค่อย ๆ กลายเป็น ตัวเราในเวอร์ชันที่ดีขึ้น โดยไม่สูญเสียความเป็นตัวเอง