Atlantik köle ticaretinin bilinmeyen gerçekleri

Köle ticareti, Afrikalı köle tacirlerin köleleştirdiği insanları Amerika kıtasına taşımasını içeriyordu. Avrupalı köle gemileri, üçgen ticaret rotasını ve Orta Geçiş’i düzenli olarak kullanıyordu. Avrupa, 15. yüzyılda kıyı köle ticaretini kurdu ve Amerika’ya yapılan ticaret 16. yüzyılda başladı, 19. yüzyıla kadar sürdü. Transatlantik köle ticaretinde taşınanların büyük çoğunluğu Orta ve Batı Afrika’dan geliyordu. Bu kişiler, Batı ve Orta Afrika’daki köle tacirleri tarafından Avrupalı köle tacirlerine satılmıştı; bazılarıysa kıyı baskınlarıyla doğrudan köle tacirleri tarafından yakalanmıştı. Avrupalı tacirler, köleleştirilenleri Afrika kıyısındaki kalelerde toplar, hapsedip Batı Yarımküre’ye getirirdi. Bazı Portekizli ve Avrupalılar köle baskınlarına katılmıştır. National Museums Liverpool’un belirttiği gibi: “Avrupalı tacirler bazı Afrikalıları kıyı baskınlarıyla yakaladı, ancak çoğunu yerel Afrikalı ya da Afrika-Avrupa tüccarlarından satın aldı.” Avrupa köle tacirleri genellikle baskınlara katılmazdı. Bunun başlıca nedeni, köle ticareti döneminde Afrika kıtasında yaygın olan sıtma nedeniyle Avrupa kökenlilerin Sahra Altı Afrika’da ortalama yaşam süresinin bir yıldan az olmasıydı. Portekizli kıyı baskıncıları, köle baskınlarının maliyetli ve çoğu zaman etkisiz olduğunu görüp ticari ilişkiler kurmayı tercih etti. Güney Atlantik ve Karayip koloni ekonomileri, özellikle şeker kamışı ve diğer ürünlerin üretiminde köle emeğine bağımlıydı. Bu, denizaşırı imparatorluklar kurmak için yarışan Batı Avrupa devletleri için çok önemliydi. Portekizliler 16. yüzyılda köleleri Atlantik boyunca taşıyan ilk Avrupalılar oldu. 1526’da Brezilya’ya ilk transatlantik köle yolculuğunu tamamladılar. Diğer Avrupalılar da kısa sürede bunu izledi. Gemi sahipleri köleleri, kahve, tütün, kakao, şeker ve pamuk plantasyonlarında, altın ve gümüş madenlerinde, pirinç tarlalarında, inşaat sektöründe, gemi yapımı için odun kesiminde, vasıflı işçi olarak ve ev hizmetlisi olarak çalıştırılmak üzere Amerika’ya mümkün olan en hızlı ve ucuz şekilde taşınan yük olarak görüyordu. İngiliz kolonilerine gönderilen ilk Afrikalı köleler, Britanya ve İrlanda’dan gelen sözleşmeli işçilerle benzer yasal statüde sözleşmeli hizmetkâr olarak sınıflandırıldı. 17. yüzyıl ortalarına gelindiğinde kölelik, ırksal bir kast olarak sertleşmişti; Afrikalı köleler ve onların çocukları yasal olarak sahiplerinin mülkü sayılıyordu çünkü köle anneden doğan çocuklar da köleydi (partus sequitur ventrem). İnsanlar mülk olarak görülüyor, diğer mal ve hizmetlerle birlikte pazarlarda satılıyordu. Transatlantik köle ticaretinde en büyük ülkeler, ticaret hacmine göre sırasıyla Portekiz, İngiltere, İspanya, Fransa, Hollanda, Amerika Birleşik Devletleri ve Danimarka’ydı. Birçoğu Afrika kıyısında yerleşim yerleri kurmuş, yerel Afrikalı liderlerden köle satın almıştı. Bu köleler, Yeni Dünya’ya gönderilmek üzere kıyı ya da yakınlarında kurulan faktörler tarafından yönetiliyordu. Köleler, sevkiyat için beklerken “fabrika” adı verilen ticaret noktalarında hapsediliyordu. Günümüzde yapılan tahminlere göre, yaklaşık on iki milyon ila on iki milyon sekiz yüz bin Afrikalı, dört yüz yıl boyunca Atlantik boyunca taşındı. Tacirler tarafından satın alınan sayının çok daha fazla olduğu düşünülüyor çünkü yolculuk sırasında ölenlerin sayısı bir milyon iki yüz bin ile iki milyon dört yüz bin arasında değişiyordu; Yeni Dünya’ya varıştan sonra Karayipler’deki “alıştırma kamplarında” da milyonlarca kişi hayatını kaybetti. Ayrıca köle baskınları, savaşlar ve kıyıya satış için nakil sırasında da milyonlarca insan öldü. 19. yüzyıl başlarında çeşitli hükümetler köle ticaretini yasaklamak için harekete geçti, ancak yasa dışı kaçakçılık devam etti. Transatlantik köle ticaretinin 1867’de sona erdiği genel olarak kabul edilse de, 1873’e kadar yapılan yolculuklara dair kanıtlar bulundu. 21. yüzyılın başlarında birçok hükümet, transatlantik köle ticareti için özür diledi. Bu videoyu bilgilendirici bulduysanız kanala abone olmayı ve videoyu beğenmeyi unutmayın.