Τα “πνευματικά δικαιώματα”, ως πηγή των εξωφρενικών ανισοτήτων, στον γραφειοκρατικό καπιταλισμό.

Βασικά Χαρακτηριστικά (Ν. 2121/1993 και Ευρωπαϊκό Δίκαιο), για τα λεγόμενα “πνευματικά δικαιώματα” των εμφανιζόμενων, ως δημιουργών, ενός χώρου, που δεν περιορίζεται, στον λεγόμενο πνευματικό κόσμο, αλλά αφορά και μια ευρύτατη κατηγορία, από περσόνες, που δραστηριοποιούνται, ως διασκεδαστές (μουσικοί, τραγουδιστές, ηθοποιοί, τηλεοπτικοί αστέρες, αθλητές κλπ). • Αυτόματη Κτήση: Το δικαίωμα γεννιέται αυτόματα με την ίδια τη δημιουργία του έργου. Δεν απαιτείται καμία καταχώριση, σφραγίδα ή επίσημη διαδικασία. • Δύο Κατηγορίες Δικαιωμάτων: • Ηθικά δικαιώματα: Προστατεύουν τον δεσμό του δημιουργού με το έργο του (π.χ. δικαίωμα αναφοράς του ονόματός του / πατρότητα, δικαίωμα διαφύλαξης της ακεραιότητας του έργου) και είναι αναπαλλοτρίωτα. • Περιουσιακά δικαιώματα: Επιτρέπουν στον δημιουργό να ελέγχει την εκμετάλλευση του έργου του (αναπαραγωγή, διανομή, παρουσίαση στο κοινό, μετάδοση) και να αμοιβόταν γι' αυτό. • Διάρκεια Προστασίας: Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τα πνευματικά δικαιώματα διαρκούν για όλη τη ζωή του δημιουργού συν 70 χρόνια μετά τον θάνατό του. Στη συνέχεια, το έργο περνάει στον δημόσιο τομέα και μπορεί να χρησιμοποιηθεί ελεύθερα. • Σήμανση: Η χρήση του συμβόλου © ή της φράσης «Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος» είναι ενημερωτική και δεν αποτελεί προϋπόθεση κατοχύρωσης. • Φορείς: Στην Ελλάδα, την εποπτεία και τη μελέτη των θεμάτων αυτών έχει ο Οργανισμός Πνευματικής Ιδιοκτησίας (ΟΠΙ), ενώ περισσότερες πληροφορίες για την προστασία στην Ε.Ε. παρέχει η πύλη Your Europe. αυτή η διάκριση, ανάμεσα, στην πνευματική και την χειρωνακτική εργασία, κατοχυρώνει μια θεσμοθετημένη υπέρμετρη ανισοκατανομή, στα εισοδήματα, από την παρεχόμενη εργασία, η οποία διακατέχεται, από έναν βαθύτατο ανορθολογισμό, όπως προκύπτει, όχι, μόνον, από την τρέχουσα σύγκρουση των δυο συγκεκριμένων διάσημων διασκεδαστών, αλλά και από τον ορατό βίο των σύγχρονων, πάσης προελεύσεως περσόνων, ο οποίος, συνήθως, είναι και προκλητικός, ενώ οι παρεχόμενες υπηρεσίες τους, ήτοι η παρεχόμενη εργασία τους, είναι, εξαιρετικά, κατώτερη, των απολαβών τους, που έχουν χάσει κάθε μέτρο. Μπορεί, άραγε, να υπάρξει κάποιο μέτρο, σε αυτές τις αμοιβές; Προφανώς, ναι. Και ένα, από τα κριτήρια της διαμόρφωσης των αμοιβών αυτής της κατηγορίας των εργαζομένων (καλλιτεχνών, διασκεδαστών, συγγραφέων κλπ) πρέπει να είναι η συχνότητα της ενεργού εργασιακής παρουσίας τους, σε συνδυασμό, με τα επίπεδα του, κατά κεφαλήν Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ) των χωρών, στις οποίες δραστηριοποιούνται.