NIE BĘDĘ PŁAKAĆ

Pamiętam zapach tamtych dni, gdy każdy ranek bolał mniej. Za oknem gasły światła ulic, a ja nie znałam siebie już. Jesienny deszcz na szybach spał, jakby chciał opowiedzieć coś. Zbierałam ciszę z pustych ścian, i uczyłam się oddychać znów. Było za dużo słów bez treści, za dużo nocy, żeby spać. Trzymałam w dłoniach stare szczęście, którego nie dało się już znać. I choć zostawiłeś mnie samą, myślałam, że skończył się świat, dziś patrzę spokojnie przez okno i wiem, że potrafię iść dalej. Nie będę płakać, już nie, nie wrócę do tamtych miejsc. Co miało boleć — minęło, co miało zostać — jest. Nie będę płakać za Tobą, choć kiedyś brakowało mi słów. Dziś mam swój własny poranek i uczę się kochać znów. Znalazłam siebie przypadkiem, w odbiciu spokojnych szyb. Nie byłaś już tą samą kobietą, która bała się własnych dni. Na trawie zostały krople, poranek pachniał jak sen. I pierwszy raz od bardzo dawna nie chciałam już cofać się. Nie będę płakać, już nie, nie muszę rozumieć wszystkiego. Nie każda miłość zostaje, lecz każda coś daje z siebie. Nie będę płakać za Tobą, nie będę pytać, gdzie jesteś. Mam swoje małe szczęście i ono wystarcza mi wreszcie. Tyle razy myślałam, że bez Ciebie nie ma mnie. A teraz stoję tutaj i pierwszy raz wiem, kim jestem. Nie mam żalu. Nie mam pretensji. Tylko ciszę i światło pod drzwiami. Nie będę płakać, już nie, bo życie wróciło do mnie. Mam w dłoniach ciepło poranka, mam niebo spokojne i wolne. Nie będę płakać za Tobą, już nie chcę zatrzymywać dni. To, co bolało, zasnęło, a moje serce znów śni. Nie będę płakać... już nie. Mam siebie. I to jest dziś najpiękniejsze.