یادی از حماسه‌سرای و شاعر کرد ولی محمد امیدی

کردانه: دیوان ولــی محمد امیدی کارزانی روح حماسی و گیرای اشعار او که عمدتا به صورت شفاهی و با صدای خود وی خوانده می شد تأثیری بس شگرف بر احساس و عاطفه ی مخاطب می گذارد چنان که در شاهکارهای گولم زرذ ( Gwillem zerd) و مه یمک (meymik) می بینیم و به گونه ای بخش عمده ای از شهرت و گسترش همگانی ولی محمد و شعر او مرهون همین نحوه ی بیان بوده است . ولی محمد شاعری مردمی و متعلق به عموم جامعه بود . او شعر خود را محدود به موضوع و یا مضمون خاصی نکرده است . از وصف ایلات و عشایر می گوید و از سران قبایل و نیز دلیر مردان عشایر گرفته تا تاریخ و اساطیر و اسطوره ها . دلسروده می سراید از عشق سخن می راند ، یادی از جوانی به میان می آورد و خاطراتش از وقایع ایام را در شعر او میبینیم و در واقع باید گفت که ارتباط تنگانگ شعر ولی محمد با مردم را باید در همین ویژگی های عامه پسند و مردمی شعر او دید اما از سرایش اشعار نغز و پر محتوا نیز غافل نمانده و اهالی قلم را با شاهکارهای ادبی خود اقناع کرده است