ညတိုင်း တံခါးလာခေါက်သော သရဲလေး နဲ့ မိုးမိုး

👻 ညတိုင်း ပြတင်းပေါက်လာခေါက်တဲ့ သရဲလေး တစ်ခါတုန်းက တောင်ခြေရင်းက ရွာလေးတစ်ရွာမှာ မိုးမိုး ဆိုတဲ့ ကလေးမလေးတစ်ယောက် နေတယ်။ မိုးမိုးရဲ့အိမ်က ရွာအစွန်ဆုံးမှာရှိပြီး အိမ်နောက်ဘက်မှာတော့ လူတွေ မသွားရဲတဲ့ သစ်ပင်အိုကြီးတစ်ပင် ရှိတယ်။ အဲဒီသစ်ပင်အကြောင်း ရွာထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့စကားတစ်ခွန်း ရှိတယ်။ “ည ၁၂ နာရီတိတိရောက်ရင် ပြတင်းပေါက်ကို တစ်ယောက်ယောက် လာခေါက်တယ်…” ⸻ တစ်ညမှာ မိုးမိုး အိပ်ခါနီး— တောက်… တောက်… တောက်… ပြတင်းပေါက်ကနေ အသံထွက်လာတယ်။ မိုးမိုး စောင်ကို ခေါင်းပေါ်ဆွဲတင်လိုက်တယ်။ ခဏကြာတော့— တောက်… တောက်… တောက်… ဒီတစ်ခါ ပိုကျယ်လာတယ်။ မိုးမိုးက စောင်ထဲကနေ တိုးတိုးလေးပြောတယ်။ “ဘယ်သူလဲ…” အပြင်က အသံမထွက်ဘူး။ မိုးမိုးက ပြတင်းပေါက်နားကို တဖြည်းဖြည်းသွားပြီး ကန့်လန့်ကာကို နည်းနည်းဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်။ အပြင်မှာ… အဖြူရောင်အဝတ်နဲ့ လူတစ်ယောက် ရပ်နေတယ်။ မျက်နှာကိုတော့ ဆံပင်ရှည်ကြီးနဲ့ ဖုံးထားတယ်။ မိုးမိုး အရမ်းကြောက်သွားတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီအရာက မိုးမိုးကို မတိုက်ခိုက်ဘူး။ ပြတင်းပေါက်ကိုပဲ— တောက်… တောက်… လာခေါက်နေတယ်။ ⸻ နောက်တစ်နေ့မှာ မိုးမိုးက ရွာထဲက အဘွားကြီးကို ပြောပြတယ်။ အဘွားကြီးက မျက်နှာတည်တည်နဲ့— “အဲဒါ ပြတင်းပေါက်သရဲ ဖြစ်နိုင်တယ်…” “ဘာလို့ ညတိုင်းလာခေါက်တာလဲ?” “မသိဘူး။ အဲဒီသရဲကို ဘယ်သူမှ မေးရဲကြဘူးလေ…” မိုးမိုးက စိတ်ထဲမှာ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒီညတော့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အကြောင်းရင်းကို သိအောင်မေးမယ်။ ⸻ ည ၁၂ နာရီ။ တောက်… တောက်… တောက်… အဖြူရောင်အရာက ထပ်ရောက်လာတယ်။ မိုးမိုးက ဒီတစ်ခါ မပြေးဘူး။ ပြတင်းပေါက်နားကပ်ပြီး— “မင်း ဘာလိုချင်တာလဲ?” အဖြူရောင်အရာက တိတ်တိတ်နေတယ်။ “ဘာလို့ ညတိုင်းလာခေါက်တာလဲ?” အဲဒီအချိန်မှာ ဆံပင်တွေကြားကနေ အသံသေးသေးလေးထွက်လာတယ်။ “တံခါး… ဖွင့်ပေးပါ…” မိုးမိုး တုန်သွားတယ်။ “မင်းက… သရဲလား?” “ဟုတ်တယ်…” “ဒါဆို တံခါးကို ဘာလို့ မင်းကိုယ်တိုင် မဖွင့်နိုင်တာလဲ?” သရဲက ခဏငြိမ်သွားပြီး— “ငါ့လက်က… တံခါးလက်ကိုင်ကို မကိုင်နိုင်ဘူး…” မိုးမိုး အနည်းငယ် အံ့ဩသွားတယ်။ ⸻ မိုးမိုးက သတ္တိစုပြီး အိမ်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ အဖြူရောင်သရဲက အိမ်ထဲဝင်လာတယ်။ ဒါပေမယ့် မိုးမိုးထင်သလို ကြောက်စရာမကောင်းဘူး။ သရဲက သေးသေးလေးပဲ။ ပြီးတော့… ခြေထောက်နှစ်ဖက်က မြေမထိဘူး။ မိုးမိုးက မေးတယ်။ “မင်း ဘာရှာနေတာလဲ?” သရဲက အိမ်နောက်ဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။ “သစ်ပင်အောက်မှာ…” သူတို့နှစ်ယောက် အိမ်နောက်က သစ်ပင်အိုကြီးဆီ သွားကြတယ်။ သရဲက သစ်ပင်အောက်က မြေကို လက်နဲ့ညွှန်ပြတယ်။ မိုးမိုးက မြေကို တူးကြည့်တော့… သစ်သားသေတ္တာလေးတစ်လုံး တွေ့တယ်။ အထဲမှာ ကလေးကစားစရာတွေ၊ အဝတ်စလေးတွေ၊ ပန်းခြောက်လေးတစ်ပွင့် ရှိတယ်။ အောက်ဆုံးမှာတော့ စာရွက်လေးတစ်ရွက်ရှိတယ်။ ⸻ မိုးမိုး စာကိုဖတ်လိုက်တယ်။ “ဒီပစ္စည်းတွေကို သိမ်းထားပေးပါ။ တစ်နေ့နေ့မှာ ငါပြန်လာယူမယ်။” မိုးမိုးက သရဲကိုကြည့်လိုက်တယ်။ သရဲက ခေါင်းညိတ်တယ်။ “ဒါ မင်းရဲ့ပစ္စည်းတွေလား?” “ဟုတ်တယ်…” “ဒါဆို မင်းဘာလို့ မယူဘဲ ဒီနှစ်တွေအကြာကြီး စောင့်နေတာလဲ?” သရဲက တိုးတိုးလေးပြောတယ်။ “ငါ့အိမ်ကို မမှတ်မိတော့ဘူး။ ဒီသေတ္တာကိုပဲ မှတ်မိတယ်…” မိုးမိုးက သေတ္တာကို ပွေ့ပြီး— “ဒါဆို မင်းကို မင်းအိမ်ဆီ ပြန်ပို့ပေးမယ်။” ⸻ မိုးမိုးက သေတ္တာကိုယူပြီး သရဲနောက်လိုက်သွားတယ်။ သစ်တောထဲ နည်းနည်းဝင်သွားတော့ သရဲက ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်တယ်။ ရှေ့မှာ အိမ်ဟောင်းလေးတစ်လုံးရှိတယ်။ သရဲက အိမ်ကိုကြည့်ပြီး— “ဒါပဲ…” လို့ ပြောတယ်။ မိုးမိုးက သေတ္တာကို အိမ်ရှေ့မှာချလိုက်တယ်။ သရဲက သေတ္တာကိုကြည့်ပြီး ပထမဆုံးအကြိမ် ပြုံးတယ်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…” အဲဒီစကားပြောပြီးတာနဲ့ သရဲရဲ့ကိုယ်ထည်က တဖြည်းဖြည်း အလင်းရောင်ဖြစ်လာတယ်။ မိုးမိုးက မေးတယ်— “မင်း မကြောက်တော့ဘူးလား?” သရဲက ရယ်ပြီး— “အခုတော့ မင်းကို ငါပဲ ကြောက်စရာကောင်းတယ်ထင်တယ်…” “ဘာလို့?” “မင်းက ည ၁၂ နာရီမှာ သရဲနောက်လိုက်ပြီး သစ်တောထဲလာတဲ့လူမို့လေ!” မိုးမိုးက အဲဒီအချိန်မှ သဘောပေါက်ပြီး— “ဟာ… ငါလည်း တကယ်ရူးတာပဲ!” လို့ အော်လိုက်တယ်။ သရဲလေးက ရယ်ရင်း အလင်းရောင်ထဲ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ ⸻ အဲဒီညနောက်ပိုင်း မိုးမိုးရဲ့ပြတင်းပေါက်ကို ဘယ်တော့မှ မခေါက်တော့ဘူး။ ဒါပေမယ့် လပြည့်ညတိုင်း သစ်ပင်အိုကြီးပေါ်မှာ အဖြူရောင်ပန်းလေးတစ်ပွင့် ပွင့်လာတတ်တယ်။ မိုးမိုးက အဲဒီပန်းကိုကြည့်ပြီး— “တစ်ချို့သရဲတွေက လူတွေကို ကြောက်အောင်လာတာမဟုတ်ဘူး… မပြီးဆုံးသေးတဲ့အရာတစ်ခုကို ပြီးဆုံးအောင်လာတာပဲ…” လို့ ပြုံးတတ်ခဲ့တယ်။ 👻 ပုံပြင်ရဲ့ သင်ခန်းစာ ကြောက်စရာကောင်းတယ်လို့ ထင်ရတဲ့အရာတိုင်းဟာ အန္တရာယ်ရှိတာမဟုတ်ပါဘူး။ အကြောင်းရင်းကို သိအောင် စူးစမ်းကြည့်နိုင်ရင် အမှန်တရားကို တွေ့နိုင်ပါတယ်။ #kidsstory #story #storyforkids #myanmarkidsstory #foryou #trend #hightlight #education