Rigel- Sitem

Aşkın en büyük trajedisi, iki insanın aynı hikâyeyi farklı biçimlerde yaşamasıdır. Birinin hayatını değiştiren bir karşılaşma, diğerinin hafızasında yalnızca kısa bir an olarak kalabilir. İnsan sevdiğini unutmakta zorlanır; çünkü sevgi yalnızca bir insana değil, onunla birlikte kurduğu geleceğe de bağlanır. Birlikte yaşanacağı düşünülen günler, söyleneceği hayal edilen cümleler ve gerçekleşmeyecek ihtimaller, zamanla hafızanın en ağır yüküne dönüşür. Böylece özlem, geçmişe değil; hiçbir zaman gerçekleşemeyecek bir geleceğe duyulan özlem hâline gelir. Ne Yapmalı? Sevgi, karşılık bulduğunda güzeldir; fakat karşılık bulmadığında da insanı olgunlaştırabilir. Bir insanın seni aynı yoğunlukta sevememesi, senin sevgini değersiz kılmaz. Gerçek iyileşme, unutmakla değil; sevginin yalnızca sahip olmak değil, insanın kendi ruhunu tanımasına da imkân verdiğini anlayabilmekle başlar. Çünkü bazı insanlar hayatımızda kalmak için değil, bize kendimizi öğretmek için gelir. Rigel'in Feneri'nde her şarkı, müziğin, edebiyatın ve felsefenin birbirini açıkladığı değil, birbirini derinleştirdiği bir düşünce yolculuğudur. Yüzüme öylece Bakarken benim Aklına gelmedi Sevdiğim seni Elini uzatıp Tutarken beni Aklına gelmedi Sevdiğim seni Şimdi öylece demek gidiyorsun Açtığın bu yarayı sarmam diyorsun Seni karşıma çıkaran kaderi Ben yazmadım ki canım sevmem diyorsun Gidişin kalbimde sızıdır benim Tarifi yok özleminin Sevdiğim seni Ansızın kapımı çalarsın belki diye Uyumam beklerim sevdiğim seni Söz & Müzik: Rigel #rigelarte #rigelinfeneri #rigelnoirmusic #felsefimüzik #edebiyatvemüzik #senianlayanşarkılar #kendimeşarkılar #aşk #özlem #hafıza #bağlanma #kimlik #varoluş #psikoloji #felsefe