PC / / / ets 2 /// g29 MOD/// CANLI

ABONE OL “Geceye Bahoby’nin Gözünden” Yola çıktığımızda saat önemsizdi. Zaman, aynaların yansıttığı çizgilerde akıyordu. Farlar geceyi deliyordu ama ben hep insanların içini görmeye çalıştım. Bu konvoy sadece bir yolculuk değil—bir bağlılıktı. Arkada, römorkta yük yoktu belki… ama o dorsede taşınan samimiyetti. Telsizden biri “Kral, çaycı açmış!” diye seslendiğinde gülümsedim. Onlar bana “Kral” diyor ama o gece hepimiz tahttaydık. Her biri yanımdaki şövalyeydi. Geceyi fethediyorduk—bir rampayı değil, yalnızlığı yeniyorduk. Radyoda eski bir rock parçası çalıyordu. Ritmi gaza değil, kalbe basıyordu. Bir an sustu her şey… rüzgâr bile dinledi sanki. Camdan dışarı baktım—yıldızlar konvoy gibi dizilmişti. Belki biz yoldaydık, ama gökyüzü bize eşlik ediyordu. Kısa bir molada plastik bardakta gelen sıcak çaya dudaklarımı değdirdim. İlk yudumda düşündüm: Bu çayın anlamı ne bardakta, ne şekerdeydi. Anlamı, yanında içilen adamdaydı. Telsizde sessizlik oldu. Sadece bir cümle yankılandı: “Beraberiz.” O an fark ettim… Yollar uzun ama yalnız değiliz. “Geceye Karşı – Bahoby’nin Acil Teslimatı” Telsiz bir anda cızırdadı. Ses dalgalıydı ama netti: “Kral, acil yük var… ilaç. Şehir uykuda ama o yük bekleniyor.” Gözüm aynalardan geceye kaydı. Bu artık bir yolculuk değil, bir görevdi. Direksiyona sıkı bastım. Bahoby tek kelime etti: “Yol bizde.” Navigasyon alternatifsizdi; dağ yolu, sis, zemin nemli. Arkamdan iki araç daha katıldı: Kimse ‘hayır’ demedi. Geceyle savaşa giden bir ekip gibiydik. Telsiz sessizdi ama kalpler konuşuyordu. Bir virajdan dönmeden önce son kez aynaya baktım—şu ifadeyi ilk kez gördüm: Korkusuzluk. Yolda müzik yoktu. Sadece motorun çırpınışı, lastiklerin yola sorduğu sorular… ve biz, cevabı veriyorduk: “Teslim edilecek.” Mola yoktu, ama yolda başka bir konvoydan bir destek geldi. Yan yana geçerken sürücü camdan bir şey attı: Çay. Sıcak, küçük termos. Bahoby gülümsedi: “Yola çayla çıkan yenilmez olur.” Saat 04:07. Teslim noktasına vardık. Yetkili kişi gözleri kan çanağı ama umut doluydu. Bahoby, belgeleri imzalarken sadece bir şey söyledi: “Biz yolda varız, çünkü insanlar bekliyor.” “İlk Gecem – Bahoby’nin Başlangıcı” Yıllar önceydi. Direksiyonda ellerim titriyordu. İlk konvoyuma katıldığım gece, hava açık ama kalbim kapalıydı. Kimseyi tanımıyordum, kimse de beni… ama telsizden biri seslendi: “Yeni gelen… direksiyonu düzgün tut. Biz yolda kardeşlik taşırız.” İşte o cümle kazındı ruhuma. O an anladım: Bu yol, sadece rota değil; bağ kurmaktı. Rampaya birlikte giren, mola yerinde yudumlayan adamlardık. O gece molada biri bana çay verdi, konuşmadı. Sadece bardakta sıcaklık vardı… onunla samimiyet aktı. Yıllar geçti. Şimdi bana “Kral” diyorlar. Ama ben hep o ilk gecede kaldım. O ilk bardakta, o ilk “Bizdeyiz” cümlesinde. Her görev, her teslimat, aslında o geceye yazılan bir devam sahnesi. İşte bu yüzden… bugün o ilaç teslimatını yaparken sadece hızımı değil, geçmişimi de bastım pedala. Çünkü her görev, bir başlangıcın selamıdır —— BAHOBY——