Eski Hayat Öyküsü

Eski Hayat Öyküsü... Gözüme perde gibi, düşer hayat öyküsü Kulaklarımda çınlar, en acı aşk türküsü Eski bir fotoğrafın sararmış köşesinde Yankılanır ruhumun o bitmez üzüntüsü. Zaman bir nehir gibi, akar gider sessizce Anılar düğümlenir, boğazıma her gece Yollar biter gün söner, umutlar kalır yarım Adın dilimde kalır, çözülmez bir bilmece. Hangi rüzgâr savurdu, bizi ayrı yönlere? Bir veda busesinin, sıcaklığı dudağımda Hangi hasret sığmadı, sitem dolu günlere? Gömüldüm sensizliğin, bittiği o son yıla. Yorgun düştü yüreğim, bu amansız yarışta Kış kapıma dayandı, baharım oldu talan Gözlerim hep takılı, o hüzünlü bakışta Kırık dökük hayaller, avuçlarımda kalan Perde iner sonunda, oyun biter sessizce Gözümde canlanan o, eski hayat öyküsü Yalnızlık başucumda, bekler beni gizlice Son bulur bir mezarın, soğuk loş köşesinde. Erdinç SERT