O 2 w nocy wsiadła do mojej taksówki pobita kobieta. Jej mąż miał po swojej stronie całe miasto

Jesienią tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego szóstego roku jeździłem nocną taksówką po ulicach naszego miasta. Nikt nie wiedział, kim byłem, zanim usiadłem za kierownicą. O drugiej w nocy do mojego samochodu wsiadła boso, w samej sukience, pobita kobieta, która nie potrafiła powiedzieć, dokąd chce jechać. Uciekała przed własnym mężem, człowiekiem z pieczątką i znajomościami, przed którym drżało całe miasto i który był pewny, że żaden taksówkarz nie odważy się stanąć mu na drodze. Ale ja w jej wystraszonym uśmiechu rozpoznałem uśmiech mojej własnej matki. I tamtej nocy złamałem zasadę, której trzymałem się przez dziesięć lat. Przestałem się nie wtrącać. To historia o przemocy domowej, o cyklu, który więzi ofiarę, i o tym, że najgroźniejszy dla kata jest zwykły człowiek, który przestaje milczeć. W tym odcinku, w części z rozbiorem, rozmawiamy o cyklu przemocy, o tym, dlaczego ofiary tak długo nie odchodzą, i o tym, jak prawo chroni osoby doznające przemocy. Poruszane zagadnienia i źródła: Lenore Walker — cykl przemocy i jego trzy fazy. Martin Seligman — koncepcja wyuczonej bezradności. Kodeks karny — znęcanie się nad osobą najbliższą (artykuł dwieście siódmy) oraz groźba karalna (artykuł sto dziewięćdziesiąty). Procedura Niebieskiej Karty. A wy jak myślicie? Czy sąsiad ma obowiązek zareagować, gdy słyszy przemoc zza ściany? Dlaczego tak trudno jest ofierze odejść? Napiszcie w komentarzach. Jeśli ta historia Was poruszyła, zostańcie ze mną. Nowa historia, nowa lekcja. #historieżyciowe #przemocdomowa #psychologia