Cały List do Efezjan | Boży zamysł dla Kościoła i Twojego życia | Biblia w prostych słowach

Film to kompletny przewodnik po liście do Efezjan, omawiany rozdział po rozdziale. W rozdziale pierwszym Paweł pisze do świętych w Efezie i zaczyna nie od napomnień, lecz od uwielbienia: wierzący zostali wybrani w Chrystusie przed założeniem świata, przybrani za dzieci, odkupieni Jego krwią i przypieczętowani Duchem Świętym jako zadatkiem dziedzictwa. Tajemnica woli Bożej polega na zjednoczeniu wszystkiego w Chrystusie, w niebie i na ziemi. Paweł modli się o ducha mądrości i oświecenie oczu serc, wskazując Chrystusa zasiadającego ponad wszelką władzą jako głowę Kościoła. Rozdział drugi opisuje ludzi umarłych w upadkach, których Bóg, bogaty w miłosierdzie, ożywił razem z Chrystusem. Zbawienie jest łaską przez wiarę, darem Boga, nie nagrodą za uczynki, a jego owocem są dobre uczynki przygotowane wcześniej. Paweł pokazuje też pojednanie Żydów i pogan: krew Chrystusa przybliżyła odległych, mur wrogości runął, powstał jeden nowy człowiek, a wierzący razem rosną w świątynię Boga. W rozdziale trzecim Paweł nazywa siebie więźniem Chrystusa za pogan i objawia tajemnicę: poganie są współdziedzicami i członkami jednego ciała. Przez Kościół wieloraka mądrość Boga ogłaszana jest władzom na niebiosach. Apostoł modli się o wewnętrzne umocnienie i poznanie miłości Chrystusa, która przewyższa poznanie, po czym wychwala Boga w doksologii. Rozdziały czwarty i piąty przenoszą naukę w codzienność: chodzić godnie powołania, strzec jedności — jedno ciało, jeden Duch, jeden Pan — korzystać z darów, które budują Kościół do dojrzałości, odłożyć starego człowieka i przyoblec nowego, mówić prawdę, pracować uczciwie i przebaczać. Wierzący mają naśladować Boga, chodzić w miłości, żyć jako światło, być pełni Ducha, a małżeństwo ma obrazować związek Chrystusa i Kościoła. Rozdział szósty domyka całość: posłuszeństwo dzieci, czułość ojców, słudzy i panowie przed jednym Panem, a nade wszystko pełna zbroja Boża — pas prawdy, napierśnik sprawiedliwości, sandały ewangelii pokoju, tarcza wiary, hełm zbawienia i miecz Ducha — wraz z nieustanną modlitwą. Paweł posyła Tychika i żegna wiernych. Na końcu twórca zaprasza widzów do wpisania w komentarzach wyznania o tożsamości w Chrystusie, stawia pytania o najważniejsze prawdy i prowadzi modlitwę powierzenia życia Jezusowi. List do Efezjan należy do tzw. listów więziennych Pawła i powstał prawdopodobnie podczas jego uwięzienia w Rzymie, około 60–62 roku po Chrystusie. Choć adresatem byli chrześcijanie w Efezie, treść ma charakter bardziej uniwersalny niż w innych listach Pawła i mogła krążyć w kilku wspólnotach Azji Mniejszej, jak przypomina Biblia Internetowa (www.biblia-internetowa.pl/list-do-efezjan-jednosc-w-chrystusie-i-duchowa-walka-kosciola/). List dzieli się wyraźnie na dwie części: pierwsze trzy rozdziały to nauczanie o Bożym planie zbawienia, kolejne trzy to praktyczne wskazania dla życia chrześcijańskiego. Ta struktura treściowa jest znamenna, bo autor od początku przedstawia odwieczny plan Boga, aby wszystko zjednoczyć w Chrystusie jako Głowie, co podkreśla Vatican News w cyklu o teologii ciała Jana Pawła II (www.vaticannews.va/pl/watykan/news/2024-03/teologia-ciala-88-list-do-efezjan-jako-podstawa-dalszych-rozwa.html). Wśród biblistów toczą się dyskusje dotyczące autorstwa, adresatów i daty powstania listu, a niektóre rękopisy najstarszego przekazu nie zawierają słów "w Efezie" w pierwszym wersecie. Kluczowym wierszem jest Ef 1,10 o pełni czasów, gdy Bóg zamierza w Chrystusie połączyć w jedną całość wszystko, co jest na niebiosach i na ziemi, co pokazuje szczegółowa struktura listu opracowana przez Berea (berea.edu.pl/wp-content/uploads/2022/02/Ef-struktura-calosci-w-A3_04.pdf). Warto też wiedzieć, że tradycja chrześcijańska od dawna czyta ten list jako list o Kościele, właśnie dlatego, że tak mocno akcentuje jedność Żydów i pogan w jednym ciele.