HOLOUBEK: ZAKAZALI „DZIADÓW”, A WIDZOWIE WYSZLI NA ULICE

Gustaw Holoubek nie potrzebował krzyku, by zatrzymać całą widownię. Jego głos przeszedł jednak drogę znacznie dłuższą i bardziej dramatyczną, niż podpowiada legenda wielkiego aktora: od kampanii wrześniowej i niemieckiej niewoli, przez pracę w okupacyjnym Krakowie, katowicką szkołę sceny i ciężką chorobę płuc, aż po Hamleta, Gustawa-Konrada i najważniejsze polskie teatry. W centrum tej opowieści znajduje się noc, kiedy władza po raz ostatni pozwoliła zagrać „Dziady” Kazimierza Dejmka. Po spektaklu widzowie wyszli na ulice, a rola Holoubka została na zawsze związana z buntem przeciw cenzurze. Ale jego biografia nie mieści się w prostym obrazie niezłomnego bohatera. Był bezpartyjnym posłem w Sejmie PRL, kierował państwowym teatrem i negocjował z systemem. Po wprowadzeniu stanu wojennego zrzekł się mandatu, poparł bojkot telewizji, a władza odebrała mu Teatr Dramatyczny. W wolnej Polsce został senatorem i wrócił do kierowania sceną. To także historia trzech małżeństw, trojga dzieci, wielkiej miłości z Magdaleną Zawadzką, przyjaźni z Tadeuszem Konwickim oraz ról, które pokazywały ludzką słabość bez łatwego potępienia: od „Pętli” i „Jak być kochaną” po „Lawę”, „Małą Apokalipsę”, „Za i przeciw” i „Garderobianego”. Film powstał na podstawie analizy wielu niezależnych źródeł biograficznych, teatralnych, filmowych i archiwalnych. Oddzielamy udokumentowane fakty od środowiskowych anegdot, a miejsca, w których relacje są niepełne lub rozbieżne, przedstawiamy z odpowiednią ostrożnością. Sceny dokumentalne opierają się na potwierdzonych wydarzeniach, zachowanych świadectwach i realiach epoki. Zapraszamy do spokojnej, rzeczowej dyskusji. Która rola Gustawa Holoubka została z Państwem najdłużej — Konrad, Hamlet, Kuba z „Pętli”, Wiktor Rawicz, Profesor Tutka, a może jedna z jego późnych kreacji teatralnych?