Rusałka (O rzeko przeklęta, o rzeko żywa)

Legenda mówi, że nad pewną rzeką spełniały się najskrytsze marzenia… Lecz rzeka, która potrafi dać, potrafi również odebrać. Pewnej księżycowej nocy młoda rusałka uwierzyła, że jej pragnienie może się spełnić. Nie wiedziała jednak, jaką cenę przyjdzie jej za to zapłacić… 🌊 „Rusałka” — słowiańska opowieść o marzeniu, miłości, przestrodze i rzece, która nigdy nie zapomina. Posłuchaj całej pieśni i pozwól się przenieść do świata dawnych legend. 🌙 Twórcy i technologia:Tekst i słowa: [Elżbieta Bukowska] Wokal i Muzyka: Wygenerowane przy pomocy Suno AI (posiadam pełną licencję komercyjną Pro) Tekst: (INTRO) Siedzi nad rzeką matka rusałka, rozpacza nad losem dziecięcia i łka. Łzy jej spadają w bezkresną toń, ku spienionej tafli wyciąga swą dłoń. (VERSE 1) Dziecię jej młode, nieznające złego, chciało miłości i wianka ślubnego. I poszło nad rzekę, co spełnia marzenia, jednako gubiąc niewinne istnienia. Mówili: „Tnij włosy z księżyca pełnią, rzuć w rwącą wodę, a sny się spełnią. Lecz wpierw je powiąż nicią ze lnu, by jawą się stało to, co ze snu. I rzuć ku falom na środek toni, lecz ino pamiętaj — nie zanurzyć dłoni, bo rzeka, co weźmie raz, nie odda już — przepadniesz jak w wodę rzucony nóż.” (CHORUS) O rzeko przeklęta, o rzeko żywa, coś raz zabrała, już nie wypływa. Więc zabierz od matki duszy wspomnienia, lub oddaj, co wzięłaś, i skróć jej cierpienia. (VERSE 2) Siedzi więc dziewczę, w kłos splata włosy, rozbrzmiewają w ciszy przestrogi głosy. Lecz jedna chwila jak mrugnięcie świata, wtem się zachwiała, woda ją splata. Nikt oprócz rzeki nie słyszał jej krzyku, nie dostrzegł nikt prócz sennego mroku. I tak rzeczna kipiel zamknęła swe drzwi, dziś na jej dnie rusałka już śpi. I z rzadka słychać lamentu śpiew, to młodej dziewki rozbrzmiewa gniew, co nie ma już dla niej jutrzejszego dnia, a wczoraj i dziś tylko rzeka zna. (CHORUS) O rzeko przeklęta, co dajesz i bierzesz, coś raz zabrała, na wieki strzeżesz. Lecz nie ustrzegłaś rusałki od zguby, gdy podążała ku brzegom za lubym. (DROP) Więc siedzi matka u brzegu w rozpaczy, z nadzieją, że dziecię znowu obaczy. I kosmyk włosów trzyma nad tonią, wodę muskając swą drżącą dłonią. I poszła w jej ciemność, jak córka szła, dziś rzeka płynie, a pamięć w niej trwa. (CHORUS) O rzeko przeklęta, co dajesz i bierzesz, coś raz zabrała, na wieki strzeżesz. Lecz nie ustrzegłaś rusałki od zguby, gdy podążała ku brzegom za lubym. O rzeko przeklęta, o rzeko żywa, coś raz zabrała, już nie wypływa. Więc zabierz od matki duszy wspomnienia, lub oddaj, co wzięłaś, i skróć jej cierpienia. (INSTRUMENTAL) (FINALE CHORUS) O rzeko przeklęta, o rzeko chciwa, czy oddasz to, co w sobie ukrywasz? czy może będziesz przy swoim trwać, w swych wodach pochłoniesz rusałczą mać? #Rusałka #LegendaSłowiańska #rzeka #SłowiańskieLegend #Folklor #SłowiańskaMuzyka #PolskieLegend #Baśń #Pieśń #SłowiańskieOpowieści #YouTubeMusic