100 Spokojnych Ciekawostek o Egipskich Mumiach — Zaśnij przy Historii — Bez Reklam

Zapraszam cię na spokojną podróż przez historię egipskich mumii: od wiary, że zachowane ciało było kotwicą dla duchowych części człowieka, po współczesne badania i ochronę szczątków. Najpierw cofniemy się do wczesnych pochówków na pustyni, gdzie gorący, suchy piasek naturalnie osuszał ciała. Zobaczymy, jak obserwacja tego zjawiska przerodziła się w rzemiosło, a potem prześledzimy przygotowanie trwające około 70 dni: oczyszczanie, osuszanie natronem, użycie olejów i żywic, usuwanie mózgu, często pozostawianie serca jako świadka sądu oraz umieszczanie w naczyniach kanopskich wątroby, płuc, żołądka i jelit. Przyjrzymy się owijaniu lnem, amuletom, maskom, obrzędom przywracającym zmarłym oddech i mowę oraz zaklęciom i przedmiotom, które miały pomóc w podróży pośmiertnej. Porównamy królewskie, kosztowne pochówki ze skromnymi grobami i poznamy masową mumifikację zwierząt składanych w ofierze, w tym kult byka Apisa w Memfis. Przyjrzymy się też rzymskiemu okresowi, gdy egipski zwyczaj łączył się z malowanymi portretami z Fajum. Potem poznamy konkretne losy: mumia Totmesa III została odnaleziona w ukrytym królewskim schowku; w latach 70. XX wieku mumię Ramzesa II wysłano do Paryża na badania, a jej podróż wymagała paszportu. Hatszepsut została zidentyfikowana między innymi dzięki brakującemu zębowi, zaś tożsamość mumii Nefertiti i miejsce pochówku Kleopatry wciąż pozostają niepewne. Na przykładzie mumii Sekenenre Tao poznamy ślady gwałtownej śmierci, a ciało Tutanchamona świadczy o tym, że zmarł jako nastolatek. Zobaczymy też, co tomografia i badania DNA ujawniają o chorobach, więziach rodzinnych i codziennym życiu. Na koniec przejdziemy od rabunków grobów, handlu zmielonymi mumiami i publicznych pokazów do skanowania bez zdejmowania bandaży, konserwacji muzealnej i godniejszego traktowania ludzkich szczątków. Wspólnie zobaczymy, że mumia jest nie tylko świadectwem techniki i wiary, lecz także śladem człowieka, którego bliscy chcieli ocalić od zapomnienia. Potem pozwolimy tej historii spokojnie ucichnąć. British Museum podaje, że po 1000 r. p.n.e. wysuszone narządy zaczęto ponownie umieszczać w ciele, a do grobów trafiały puste lub symboliczne naczynia kanopskie. W Metropolitan Museum zachował się skarabeusz sercowy z zaklęciem z Księgi Umarłych, które prosiło serce, by nie świadczyło przeciw zmarłemu podczas sądu.