Choroba Parkinsona

Choroba Parkinsona Choroba Parkinsona to schorzenie zwyrodnieniowe mózgu. W mózgu pacjenta z chorobą Parkinsona zanika określona grupa komórek nerwowych. Komórki te określane są istotą czarną, ponieważ zawierają czarny barwnik, czyli melaninę. Istota czarna to część śródmózgowia, która kontroluje szybkie i mimowolne ruchy ciała człowieka. Zwyrodnienie i zmniejszenie liczebności komórek istoty czarnej powoduje chorobę Parkinsona. Przyczyny choroby Parkinsona są nadal nieznane, prawdopodobnie w jej rozwoju odgrywają rolę czynniki środowiskowe uszkadzające układ nerwowy u osoby podatnej genetycznie. Dla choroby Parkinsona charakterystyczny jest asymetryczny, jednostronny początek objawów. Asymetria ta utrzymuje się do końca choroby, nawet wtedy, kiedy objawy są już obustronne. O rozwiniętym zespole parkinsonowskim możemy mówić, gdy jednocześnie występują co najmniej dwa objawy spośród następujących: drżenie parkinsonowskie, zaburzenie równowagi, zaburzenie postawy ciała, powolne wykonywanie ruchów, wzrost napięcia mięśniowego. Oprócz nich innymi typowymi objawami choroby są problemy zdrowotne na przykład obniżenie nastroju psychicznego, problemy z wypróżnianiem, bezsenność, zaburzenia pamięci, spowolniona orientacja przestrzenna. U chorego może wystąpić także nadmierne ślinienie lub suchość w ustach, łojotok na twarzy i nadmierna potliwość. Zaburzenia ulega także regulacja cieplna ciała. Także typowym objawem choroby Parkinsona jest drżenie parkinsonowskie, które w pierwszym etapie choroby jest niemal niewidoczne. Większość chorych z podejrzeniem choroby Parkinsona kierowana jest na badania dodatkowe, głównie takie, jak tomografia komputerowa czy rezonans magnetyczny. W leczeniu choroby Parkinsona korzysta się z różnych sposobów na przykład z leczenia farmakologicznego, z rehabilitacji i z leczenia operacyjnego. Wybór metody zależy od stanu zdrowia pacjenta.