Որդիս գրեց․ «Դու չես միшնшլու կրпւիզին — Կինս пւզում է, пր միшյն ընտшնիքով լինենք»:

Դա այն ուղևորության օրն էր, որին ես այդքան երկար սպասել էի: Տարիներ շարունակ հիմնականում տանը մնալուց հետո ես անչափ ոգևորված էի այն մտքից, որ վերջապես կկարողանամ մի փոքր կտրվել առօրյայից և առանձնահատուկ պահեր անցկացնել որդուս ու հարսիս հետ: Ես լիովին պատրաստ էի: Արևապաշտպան քսուքս քսած, իմ սիրելի ծաղկավոր երկար զգեստը հագած, ծղոտե պայուսակս ձեռքիս սպասում էի: Հենց այդ պահին հեռախոսս զնգաց: Որդուցս եկած հաղորդագրություն էր: — «Մամ ջան, մենք որոշել ենք, որ այս անգամ դու մեզ հետ չես գալիս: Ուզում ենք մենակով գնալ՝ զուտ մեր ընտանիքով:»