Jak podróżowano przez średniowieczną Polskę bez map i hoteli?

Wyobraź sobie, że musisz dostać się z Krakowa do miasta oddalonego o setki kilometrów. Nie masz samochodu, dokładnej mapy ani aplikacji pokazującej drogę. Nie wiesz nawet, gdzie wieczorem znajdziesz miejsce do spania. Tak właśnie wyglądał problem podróżnego w średniowiecznej Polsce. Droga nie była jedną równą trasą prowadzącą od miasta do miasta. Podróżowano gościńcami, lokalnymi drogami, przez mosty, brody i przeprawy promowe. Kierunek można było rozpoznawać dzięki kolejnym miejscowościom, rzekom, charakterystycznym punktom terenu, informacjom od mieszkańców oraz wiedzy ludzi, którzy wcześniej przemierzali dany szlak. Ale odnalezienie drogi było tylko początkiem. Trzeba było znaleźć jedzenie dla siebie i paszę dla konia, zapłacić za przeprawę lub przejazd, ominąć drogę zniszczoną przez pogodę i przed zmrokiem zdecydować, gdzie spędzić noc. W zależności od miejsca, statusu i celu podróży schronienia można było szukać w karczmie, gospodzie, klasztorze, domu prywatnym albo u ludzi związanych z podróżnym handlem, urzędem czy osobistymi kontaktami. W tym filmie odtworzymy taką podróż krok po kroku. Zobaczymy, jak wybierano trasę, skąd wiedziano, dokąd jechać, jak przekraczano rzeki, gdzie odpoczywano i co mogło całkowicie zatrzymać podróż. Bo średniowieczna podróż nie polegała tylko na pokonywaniu kilometrów. Była całym systemem decyzji o drodze, wodzie, jedzeniu, koniach, noclegu i bezpieczeństwie — podejmowanych każdego kolejnego dnia.