سر راه شیشته بودم که کوچی افغان آمد

«سرِ راه» یک بازآفرینی مدرن از یک ترانهٔ فولکلوریک افغانستانی است که فضای عاشقانه، نوستالژیک و کوچ‌نشینی را با موسیقی امروزی پیوند می‌دهد. در این نسخه، رنگ و حال موسیقی سنتی افغانستان با صدای *رُباب، هارمونیه و طبله* حفظ شده، اما تنظیم و اجرای آن حال‌وهوایی مدرن‌تر و پرانرژی‌تر دارد. داستان ترانه از انتظار، عشق و دلتنگی شکل می‌گیرد؛ راوی در کنار راه نشسته و با آمدن کوچ‌نشین افغان، خاطرات و احساسات عاشقانه‌اش زنده می‌شود. ملودی گرم رُباب، ضرب‌های پویا و فضای احساسی آواز، حال‌وهوای جاده‌های قدیمی و فرهنگ موسیقی افغانستان را با یک تنظیم معاصر درهم می‌آمیزد. این آهنگ ادای احترامی به موسیقی اصیل افغانستان است؛ *ترکیبی از سنت و مدرنیته، عشق و دلتنگی، و خاطره و زندگی امروز.*