Νίκος Ξανθόπουλος: Γιατί το παιδί του λαού ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΕ από το σινεμά στην κορυφή

Μεσάνυχτα σε ένα χωριό της επαρχίας. Ένας πλανόδιος κινηματογραφιστής χτυπάει την καμπάνα της εκκλησίας και φωνάζει: «Ελάτε, έφερα Ξανθόπουλο!». Το χωριό έχει τριακόσιους κατοίκους. Κόβει τριακόσια πενήντα εισιτήρια. Ο γιος του τσαγκάρη από την Πάτρα, που πριν πάει στο δημοτικό είχε ήδη δει τη φυλακή. Ο αθλητής, ο ηθοποιός της σκηνής, ο κακός των πρώτων ταινιών. Το «Αγάπησα και πόνεσα», το «Ταπεινός και καταφρονεμένος», η «Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου». Ο λαός που τον λάτρεψε και οι κριτικοί που τον κορόιδευαν. Η μέρα που πήρε το καπέλο του και έφυγε από την οθόνη στην κορυφή της δόξας. Οι περιοδείες για τους Έλληνες μετανάστες, από την Αυστραλία ως την Αλάσκα. Και μια τελευταία επιθυμία, για ένα εκκλησάκι σε ένα κτήμα στα Μεσόγεια. Η ζωή του όπως την αφηγήθηκε ο ίδιος, η οικογένειά του και ο Τύπος της εποχής. Κι όπου οι πηγές διαφωνούν, το λέμε. #ΝίκοςΞανθόπουλος #ΠαιδίΤουΛαού #ΕλληνικόςΚινηματογράφος