හිම පියෙළි සේ

හිම පියෙළි සේ… පෙණ බුබුළු සේ… මොහොතින් මැකී ගියාවේ… නුඹේ රුවත්… නුඹේ සුවඳත්… නුඹේ හඬත් තවම ඇසේ… මගේ සිතේ කොණක සැඟවී නුඹ තවමත් ගීයක් ගයයි… නුඹ නැති ලොවක් පිළිගන්න බැරි මගේ හිත තවම නුඹ සොයයි… සිතට සතුටක් ගෙනා නුඹ සවනට මියුරු ගීයක් වූ නුඹ නැහැයට මල් සුවඳක් වූ නුඹ කොහි ගියාදෝ… මට නොකියා… රාගයක් නොවී… ආසාවක් නොවී… වීතරාගී සුවයක් වී… මගේ දිවියේ නිහඬ මාවතේ සෙවණැල්ලක් සේ නුඹ සිටියා… හිම පියෙළි සේ… පෙණ බුබුළු සේ… මොහොතින් මැකී ගියාවේ… නුඹේ රුවත්… නුඹේ සුවඳත්… නුඹේ හඬත් තවම ඇසේ… ගඟ ගලනා හඬ අතරින් නුඹේ කටහඬ මට ඇසෙනවා… මල් පිපෙනා සුවඳ අතරින් නුඹේ සුවඳ මට දැනෙනවා… අහස පුරා තරු තිබුණත් එක තරුවක් නුඹ වාගේ… ලෝකය පුරා මිනිසුන් සිටියත් නුඹ වාගේ කිසිවෙක් නෑනේ… හිම පියෙළි සේ… පෙණ බුබුළු සේ… ජීවිතයත් මැකී යාවී… එහෙත් නුඹේ මතකය පමණක් මගේ හදේ නොමැකී තියේවි…