Czy Sobór zakazał nawracania? Prawda o misjach po Vaticanum II

Sobór Watykański II poświęcił misjom osobny dokument: Ad gentes. Mimo to po Soborze rozpowszechniło się przekonanie, że misjonarz powinien przede wszystkim pomagać, prowadzić szkoły i szpitale, być obecny wśród ludzi innych kultur, ale nie powinien już próbować nikogo prowadzić do wiary. Tyle że Ad gentes mówi coś innego. Sobór bardzo mocno podkreśla szacunek dla miejscowych kultur, dialog, wolność człowieka i bezinteresowność chrześcijańskiej pomocy. Jednocześnie mówi wprost o głoszeniu Chrystusa, dobrowolnym nawróceniu, katechumenacie, chrzcie i budowaniu miejscowych Kościołów. W tym odcinku pokazuję: – czym według Soboru naprawdę jest działalność misyjna; – dlaczego pomoc charytatywna nie może być „przynętą” na chrzest; – dlaczego Sobór odrzucił przymus, ale nie nawrócenie; – jak rozumieć różnicę między ewangelizacją a prozelityzmem; – dlaczego możliwość zbawienia człowieka, który nie zna Chrystusa, nie czyni misji zbędną; – jak Jan Paweł II w Redemptoris missio odpowiadał na posoborowy kryzys idei misyjnej. Misjonarz ma pomagać człowiekowi bezinteresownie. Ma szanować jego wolność i kulturę. Ma także głosić Ewangelię. Miłość bez Ewangelii nie wyczerpuje misji, a Ewangelia bez miłości zaprzecza własnej treści. Kolejny odcinek cyklu „Czego Sobór Watykański II nigdy nie powiedział”.