Varduhi Vardanyan - Karot Վարդուհի Վարդանյան - Կարոտ Вардуи Варданян - карот

ԿԱՐՈՏ Խոսք ՝ Մանե Հակոբյան, Երաժշտություն՝ Ազատ Հակոբյան Հեռանում և թողնում եմ տունը իմ` Տանելով լոկ հուշեր, մուժեր անհիմն: Սահելով տարիները կմարեն, Իմ հոգու սուրբ կանթեղը կվառեն: Այն, որ կարոտն է հայի, Այն սրտեր է հուզում ամայի, Թև տալիս իմ հոգուն Եվ ուժ` իմ աչքերին: Դողում է սիրտը իմ, Ինձ կանչում է երկիրը հին: Կարոտի լուռ ձայնով Անրջում եմ տունը իմ: Քաոս է իմ հոգում. Արցունքներն են ինձ ամոքում, Մտքերով միշտ հածում, Հայ կարոտն եմ իմ կոծում… Հեռավոր իմ երկիր, հող հայրենի, Իմ փափագ` գեղալանջ գոռ լեռների, Գարունքիդ ծաղկունքով կուզեի այրվել, Քո կիզող արևով կուզեի վառվել: Պաղ ջրերիդ կարկաչով, Կռունկիդ երամի կանչով Դառնայի փարվեի, Սուրբ հողն իմ համբուրեի: Դողում է սիրտը իմ, Ինձ կանչում է երկիրը հին: Կարոտի լուռ ձայնով Անրջում եմ տունը իմ: Քաոս է իմ հոգում. Արցունքներն են ինձ ամոքում, Մտքերով միշտ հածում, Հայ կարոտն եմ իմ կոծում… Թող ճառագի հույսը հայի, Վերածնվի հավատ, Որ դառնան հայրենիք Կարոտով, լույս կարոտով Դողում է սիրտը իմ Դողում է սիրտը իմ, Ինձ կանչում է երկիրը հին: Կարոտի լուռ ձայնով Անրջում եմ տունը իմ: Քաոս է իմ հոգում. Արցունքներն են ինձ ամոքում, Մտքերով միշտ հածում, Հայ կարոտն եմ իմ կոծում…