افزایش صمیمیت از منظر روانکاوی و روابط موضوعی / دکتر پویان مقدم

پ.ن۱: ظرفیت صمیمیت در یک رابطه عاطفی، تابعی است از ظرفیت صمیمیت ساختار روانی هر دو طرف رابطه، و ظرفیت صمیمیت هر فرد به میزان ظرفیت روانی او برای به رسمیت شناختن خشم‌ خود و دیگری و توان ابراز سالم آن وابسته است. . پ.ن۲: کسی که از شناخت عمق و ریشه‌ی خشم خودش ناتوان است، آن را به صورت منفعل و با انواع مختلف فاصله گیری‌‌ها بی‌تفاوتی‌ها و کم اهمیت انگاشتن دیگری بروز خواهد داد، چیزی که رابطه را به سردی می‌گرایاند، به نحوی که در ظاهر برای طرف مقابل خیلی قابل دیدن و اشاره نیست اما در عمق دارد ریشه رابطه را می‌خشکاند. . پ.ن۳: کسی ظرفیت پذیرش ‌ فهم چیستی خشم خودش را بیشتر دارد که بیشتر پذیرفته دارای بخش‌های ناقص است، زیرا کسی که با بخش‌های کج و معوج خودش بیشتر در صلح باشد پذیرفته که می‌تواند دیگران را ناراحت کند و به همین دلیل پذیرفته که می‌تواند از پارتنرش ناراحت و عصبانی باشد و این عصبانیت فاجعه نیست، بلکه نشانه‌‌ی دیگر بودگی دیگری است. . پ.ن۴: (تخصصی) صمیمیت در رویکردها مختلف روانکاوی می‌تواند تبیین‌های متعدد دیگری نیز داشته باشد که در این مجال صرفا از این منظر به آن نگریستیم اگر نه: ▪️تعدیل ترس از تنهایی در فرایند درمان ▪️افزایش ظرفیت همدلی یه واسطه‌ی کاهش نارسیسیسم ▪️افزایش فردیت و هویت یابی ▪️و یا افزایش صمیمیت از طریق کاهش همه‌توانی ناشی از نارسیسیسم نیز می‌تواند مسیرهای دیگری برای افزایش صمیمیت باشد که شاید در فرصت‌های دیگر به آنها پرداختیم. متن: #دکتر_پویان_مقدم روان‌درمانگر روانکاوانه