หลังอายุหกสิบยังต้องทำมาหากิน นี่คือความอาภัพหรือเป็นวาสนาของชีวิตกันแน่.

#เรียนรู้ชีวิตผ่านคำสอน #ปรัชญาโบราณ #คำสอนโบราณ หลังอายุหกสิบยังต้องทำมาหากิน นี่คือความอาภัพหรือเป็นวาสนาของชีวิตกันแน่. หลังอายุหกสิบ การยังต้องทำงานไม่ได้บอกว่าชีวิตของใครล้มเหลว และการมีงานทำก็ไม่ได้แปลว่าทุกอย่างเป็นวาสนาดีเสมอไป บางคนทำต่อเพราะยังจำเป็นต้องมีรายได้ บางคนทำเพราะยังชอบกิจวัตรและการได้พบผู้คน และหลายคนมีทั้งสองอย่างอยู่พร้อมกัน สิ่งสำคัญคืออย่าใช้ตำแหน่งงานในวันนี้มาตัดสินคุณค่าของชีวิตที่ผ่านมา งานสุจริตทุกแบบมีคุณค่า แต่คนทำงานสูงวัยก็ควรได้รับค่าตอบแทน ความปลอดภัย และการปฏิบัติที่เหมาะสม ไม่ควรถูกทำให้รู้สึกอับอายเพียงเพราะยังต้องหาเงินอยู่ รายได้ซึ่งหามาได้ควรมีส่วนกลับมาดูแลคนที่ออกแรงด้วย ทั้งอาหาร สุขภาพ ที่พัก การเดินทาง และความจำเป็นของตน ก่อนจะเรียกเงินทั้งหมดว่าเป็นส่วนซึ่งเหลือให้คนอื่น ขณะเดียวกันต้องมองต้นทุนของงานให้ครบ ทั้งความเหนื่อย เวลาเดินทาง การพัก และแรงซึ่งยังเหลือหลังเลิกงาน เมื่อกำลังเปลี่ยน วิธีทำงานก็ควรเปลี่ยนตามได้ และคุณค่าของคนไม่ควรถูกผูกไว้กับงานเพียงอย่างเดียว สุดท้าย ผลของการทำงานควรกลายเป็นชีวิตที่เราได้ใช้จริงบ้าง ไม่ว่าจะเป็นของจำเป็น อาหารดี ๆ เวลาพัก หรือช่วงเล็ก ๆ ซึ่งได้ดูแลตัวเอง เพราะคนที่ทำงานเพื่อประคองทุกคน ก็ควรถูกนับเป็นหนึ่งในคนที่สมควรได้รับการประคองเช่นกัน