Yanlış duraklarda bekledim.

Şiir ve eser İlyas Kaplan Redfer * Kalemin ucu artık körelmiş, yine de çiziyor: senin omzundan düşen bir saç telini, geceye savrulan dağ rüzgarını, ve o esintinin içinde saklı bütün şehirleri. Harita artık sadece kâğıt değil; senin saçlarının siyah coğrafyası, yağmurla ıslanan uçlarından damlayan damlalar yüzünden akan nehirler Gözlerinde ki o derin liman. Yanlış duraklarda beklediğim yıllar, yanlış otobüslerde uyukladığım geceler birden anlam kazanıyor; hepsi seni bulmak için . yolumu uzatan sabırlı sapmalarmış. Sırtımdaki eski sevdaların ağırlığı şimdi hafifliyor, çünkü senin gülüşün bütün yükleri birer birer çözüyor. Bilet hâlâ cebimde, yıpranmış kenarları, üzerinde silik bir tarih, belki de hiç binmediğim bir seferin anısı. Ama şimdi o bileti senin avucuna bırakıyorum. Üzerine yazıyorum: “Bu yolculuk bitti. Artık son durağım sensin.” Küçücük kâğıda sığdırdığım bütün yarım kalmış randevular, bütün suskunluklar, bütün bekleyişler senin kollarında eriyor. Birden anlıyorum: otobüs hiç yanlış değildi, sadece seni getirene kadar dolaşması gerekiyormuş. Bu vakte kadar Hangi çiçeğe sorsam seni, kendi renginden utanır demiştim. Şimdi anlıyorum ki çiçekler utanmıyor, ben utanıyorum. Çünkü senin adını toprağın dilinde, yağmurun şarkısında, rüzgârın fısıltısında söyleyebiliyorum da kendi dilimde bir türlü söyleyemiyorum * Ellerim acemi, cümleler mahcup… Ama sen orada durdukça, biraz tebessüm ettikçe, içimde gün yüzüne çıkmayı bekleyen bütün filizler birden yeşeriyor. Bahar geliyor, ama bu kez senin nefesinle Toza toprağa bulanmış yorgun bir yolcuyum hâlâ. Ama artık yanlış şehirlerde uyanmıyorum. Her sabah senin soluğunun sıcaklığında doğuyorum yeniden. Eğreti dostluklar, yarım kalmışlıklar, menzil sancıları… hepsi geride kaldı. Şimdi sadece senin sakin limanına yalın ayak koşmak istiyorum. Nefes bile almadan, seve seve, bütün yolları bir solukta aşarak. Çünkü biliyorum: o limanda kırık kalemim bile sapasağlam rotalarr çizecek. Kaderimizi senin adınla yeniden çiziyorum. Kalemin her darbesinde eski yaralar kapanıyor, yeni haritalar açılıyor. Senin çocuksu gülüşün bütün pusulaları bozuyor; artık kuzey yok, güney yok, sadece sen varsın. Uzun mısralar yazıyorum, çünkü kısa cümleler seni taşımıyor. Her satırda biraz daha yaklaşıyorum, her dizede biraz daha eriyorum. Ve anlıyorum ki bu şiirler bitmeyecek; sen oldukça… Kusuruma bakma canım, okkalı laflar edemem ben. Ama şimdi bütün derbederliğimi, bütün boşluğumu, bütün yanlış duraklarımı senin o gamzeli gülüşüne sığınarak yeniden yazıyorum. Kırık kalemimle, yıpranmış biletle, toza toprağa bulanmış ellerimle… Sen sadece orada dur, yeter ki tebessüm et, bir parça ışık ver. Geri kalanını ben tamamlarım. Bu kez doğru otobüse bindim. Bu kez doğru duraktayım. Bu kez yalnızca senin için geliyorum Bekle beni bir akşam vakti . redfer Üye olun