Doxxim Eng Sara Musiqalar Toplami

O‘tmish ba’zan shunday bir sandiqki, uni ochishga qo‘rqasan, ochsang esa... ichidan sochilgan xotiralar butun vujudingni achchiq bir sog‘inch va armonga o‘rab oladi. Mana, o‘qigan zahoti yurakni g‘ash qiladigan, o‘sha qaynoq, ammo endi sarobga aylangan kechmishni eslatuvchi matn: Ba'zan kechalari, hamma narsa tinchib, faqatgina soatning tik-tiki eshitila boshlaganda, vaqt shiddat bilan orqaga – o‘sha hamma narsamiz bor, lekin hech vaqochimiz yo‘q bo‘lgan beg‘ubor damlarga qarab yuguradi. Insonning xotirasi ham g‘alati-ya: eng og‘riqli joylarni unutishga qo‘ymaydi, aksincha, yillar o‘tgani sayin ularning ustiga yanada qalinroq sog‘inch changini sepib qo‘yadi. Xotira derazasidan boqaman... O‘sha kunlar ko‘z o‘ngimdan kinoxidek o‘tadi. O‘shanda havo boshqacha hidlanar edi, yomg‘irdan keyingi tuproq bo‘yi ham, uning kulgusi ham butun olamga yetgandek tuyulardi. «Hech qachon ayrilmaymiz», degan qasamyodlarimiz shamolga uchib ketishini o‘shanda kim ham o‘ylabdi deysiz? O‘sha paytlar ertangi kun kelishidan qo‘rqmasdik, vaqt bizga shunchalik saxiy ko‘rinar ediki, go‘yo bu baxt hech qachon tugamaydigandek. Lekin vaqt – shafqatsiz hakam. U hech kimni ayab o‘tirmas ekan. Bugun esa... o‘sha eshik ortida qolgan chehralar, eskirgan suratlardagi tabassumlar va qalbning tubida qolib ketgan "qani edi..." degan ojizona nidosi bor, xolos. Taqdir bizni ikki qirg‘oqqa bo‘lib tashladi. O‘rtamizdagi yillar, aytilmay qolgan so‘zlar va yillar o‘tsa ham sovimagan o‘sha achchiq armon... Eng yomoni – o‘tmishga qaytib bo‘lmasligini bilib turib ham, har oqshom xayolan o‘sha manzilga borib qolishdir. Qo‘lingni cho‘zasan – faqat bo‘shliq, chaqirsang – faqat aks sado. Inson o‘tmishini eslaganda yig‘lamasligi mumkin, lekin yuragi asta-sekin siqilib, ich-ichidan ado bo‘lib borayotganini his qiladi. Ba'zan o‘tmish shunchaki xotira emas, u tiriklayin ko‘milgan va hech qachon unutilmaydigan achchiq haqiqatning o‘zidir...