15 Αυγούστου Πανηγύρι στη Σιταριά Ιωαννίνων

Μπροστά στον κύκλο, η γυναίκα σηκώνει το χέρι της σαν να κρατάει το νήμα της παράδοσης. Τα βήματά της είναι μετρημένα, αλλά μέσα τους πάλλεται η καρδιά του τόπου. Το κλαρίνο την ακολουθεί, σαν να της μιλάει μόνο εκείνο· μια στιγμή ανεβαίνει ο ήχος και την υψώνει, μια στιγμή χαμηλώνει και την τυλίγει τρυφερά. Εκείνη χορεύει με σεμνότητα και αρχοντιά, κι ολόκληρο το χωριό ανασαίνει στον ρυθμό της. Είναι η στιγμή που ο χορός δεν είναι πια απλώς βήματα· γίνεται ψυχή, διάλογος ανάμεσα στον πρωτοχορευτή και τον κλαρινίστα, ανάμεσα στη μνήμη και στο παρόν.