Kendi Kıyametim

Sessizce yandım, külüm bile kalmadı arkamda, Bir gölge gibi süzüldüm geçtiğin yollardan. Sözlerin birer kadeh şarap gibi döküldü içime, Aklımı başımdan alan o sarhoşluktan kaçamadım. Bilerek girdim bu çaresiz yangına, Dumanın ciğerimi yaktığı kadar güzeldin. Her adımda biraz daha battım dibe, İyileşmek istemediğim en derin yaramsın. Düşerim yine senin uçurumundan, Kanatlarım olmadan atlarmış gibi. Yıkılacağımı bile bile sarılırım sana, Göz göre göre mahvolmak böyle bir şey işte... Ruhumu ellerine bıraktım, parçala, Beni baştan yarat ya da yok et tamamen. Bir insan kendi sonuna böyle mi sevdalanır? Zaman durdu sanki senin olduğun yerde, Yara da sendin, merhem de senin ellerinde. Acıtsan da vazgeçemedim kokundan, Kendi kıyametimi seninle yaşamayı seçtim.