در زَهرِ دلدادگی، آقشته(آغشته) کرد مرا | شعر: زَهر دلدادگی

" زَهرِ دلدادِگی " در زَهرِ دلدادِگی آقشته کرد مَرا پادزَهرِ این مهر نگویم هیچ همی کُجا؟ **(دلدادگی = عشق) (آقَشته = آغشته [چون که واژه پارسی‌ست و یکسان نَوا میشود ] )** سیراب بُکن جان و تن از زَهر که نَستَرن گل گرچه خار دارد بویَش هوش بَرد ز ما زهر رخنه کن در رگم، چو خون که در تنم همیشه باش در برم، جان بَری نا کُجا من با تُ در وَنگی اَم، شاید به مَستی ام گر من اندر مستی ام، بَس بودنت خُشا **(وَنگی = خلاء) (خُشا = خُش باد).(خُش = درست، نیکو، همان " خوش "؛ [ولی نوشتن " خوش " نادرست است چون " و " به ریخت " اُ / -ُ " نوا میشود. نمونه، "شب خُش" درست‌ست ولی "شب خوش" نادرست‌ست)** ماهور نداند چه جور، دلبر دلَش رُبود زهر را همی او ستود، چو شد نگار پیدا *(نگار = معشوق، معشوقه)* -ماهور پردیسی #شاعر #شعر #عشق #عاشقانه #عشقی #عشقولانه #دونفره #تضاد