ก้าวที่สี่สิบ

เคยขึ้นสูงสุดฟ้า... เคยร่วงลงมาเจ็บปวดใจ อุบัติเหตุและโรคร้าย... มรสุมโถมใส่ไม่หยุดยั้ง หมดสิ้นเงินทองที่มี... แต่รอยแผลกลายเป็นพลัง ให้เรียนรู้และระวัง... ไม่ประมาทกับเส้นทางเดิน ทุกความล้มเหลวในวันนั้น... คือบทเรียนที่ล้ำค่า เตือนใจให้ก้าวไปข้างหน้า... ด้วยสติที่แกร่งกว่าเดิม ชีวิตจริงเพิ่งเริ่มต้น... ในวัยสี่สิบปี! ก้าวผ่านมรสุมที่มี... ด้วยใจที่ไม่ยอมพ่ายแพ้ ลุกขึ้นยืนด้วยสองมือ... ไม่เกรงกลัวต่อความเจ็บแผล สี่สิบปีที่แน่วแน่... จะเดินต่ออย่างมั่นคง! ขอบคุณเธอที่รัก... ที่จับมือกันไม่เคยห่าง ในวันที่มืดมิดไร้หนทาง... เธอคือแสงสว่างในหัวใจ ชีวิตจริงเพิ่งเริ่มต้น... ในวัยสี่สิบปี! ก้าวผ่านมรสุมที่มี... ด้วยใจที่ไม่ยอมพ่ายแพ้ ลุกขึ้นยืนด้วยสองมือ... ไม่เกรงกลัวต่อความเจ็บแผล สี่สิบปีที่แน่วแน่... จะเดินต่ออย่างมั่นคง!