Paradoks istnienia

Szklanka pełna do połowy Małe rzeczy radość wielka Dziełem sztuki są bazgroły Cukierek to bombonierka Szczęście w drobnej okruszynie Półtora to niemal dwa Jedna struna w mandolinie I muzyka w duszy gra Zawsze jest dobra pogoda Nigdy zbyt mocno nie wieje Niezbyt dzika jest przyroda A deszcz kropi a nie leje Nie ma nazbyt długiej drogi Ni zbyt wielkiego ciężaru Kula nie wisi u nogi Nie brakuje groszy paru To paradoks jest istnienia Choć nikt tego nie pojmuje Do naszego nastawienia Cały świat się dopasuje Nie handrycz się z całym światem Nie patrz czy się coś opłaca To nie jest paradygmatem Pamiętaj że karma wraca Bez różowych okularów Bez ferii kalejdoskopu Bez zaklęć, magii i czarów Bez zbliżenia mikroskopu Świat potrafi oczarować Zachwycać na każdym kroku Szarość życia kolorować Rozświetlać cienie po zmroku Chleb do góry masłem spada Czarny kot do dobry omen Ścieżka jest jak autostrada Każdy kąt jest twoim domem Zupa nie bywa za słona W korku długo się nie stoi Trawa zawsze jest zielona A głowa o nic nie boli To paradoks jest istnienia Choć nikt tego nie pojmuje Do naszego nastawienia Cały świat się dopasuje Nie handrycz się z całym światem Nie patrz czy się coś opłaca To nie jest paradygmatem Pamiętaj że karma wraca Chciałbym żeby jasność była To nie tak że dobro dając Wskazówka się przechyliła Samo dobro ci zwracając Nie zmienisz całego świata Postradałbyś tylko zdrowie Czyniąc tak przez całe lata Zmienisz odbiór w swojej głowie To paradoks jest istnienia Choć nikt tego nie pojmuje Do naszego nastawienia Cały świat się dopasuje Nie handrycz się z całym światem Nie patrz czy się coś opłaca To nie jest paradygmatem Pamiętaj że karma wraca To paradoks jest istnienia Choć nikt tego nie pojmuje Do naszego nastawienia Cały świat się dopasuje Nie handrycz się z całym światem Nie patrz czy się coś opłaca To nie jest paradygmatem Pamiętaj że karma wraca