OSTATNIA PIEŚŃ | Słowiańska mantra | Ballada | Slavic folk

Muzyka stworzona przez byty cyfrowe, pełna słowiańskiego ducha, gdzie pradawne echa budzą się do życia, gdzie usłyszysz szum prastarej puszczy i szept wiatru w trawach. Połóż swój miecz na omszałym kamieniu, Niech las otuli cię snem. Ostatni raz słońce lśni na twym ramieniu, Rzeka poniesie twą pieśń. Niechaj nikt próżno nad tobą nie łka, Droga wyryta jest w runach. Tam czeka na ciebie ojcowska ręka, Wiatr gra na cichych twych strunach. Spocznij już, woju, w konarach drzew, Niech cię poniesie wiatru śpiew. Zgasł już twój ogień, zastygła krew, Skończył się bitwy gniew. Kruki zaniosły już wieści do grodu, Żeś runął w bitewnym pyle. Nie zaznasz pragnienia, nie zaznasz głodu, Tam, w przeznaczonej ci mogile. Ogień na stosie opowie historię, Iskry poszybują ku gwiazdom. Weles cię przyjmie w swą mroczną eskortę, Zanim nastanie poranek. Spocznij już, woju, w konarach drzew, Niech cię poniesie wiatru śpiew. Zgasł już twój ogień, zastygła krew, Skończył się bitwy gniew. Zimna ci pościel z paproci i wrzosu, Twarde wezgłowie z korzeni. Nie słyszysz już matki płaczliwego głosu, Śpisz w objęciach czarnej ziemi. Spocznij już, woju, w konarach drzew, Niech cię poniesie wiatru śpiew. Zgasł już twój ogień, zastygła krew, Skończył się bitwy gniew.