მარინე დაიაურის საქართველოს ამბავი

მარინე დაიაური სახლიდან ყოველ დილით შუბლზე ფანრით გადის და უკან მზით ბრუნდება. ზაფხულში სულ ადრე, ზამთარში ოდნავ მოგვიანებით იწყებს დღეს, მაგრამ მზეს ადგომას ყოველთვის 2-3 საათით ასწრებს. მერე ცხოველების დაპურება და დარწყულება, ერბოს მოხდა, რძის ჩაკვეთა, ყველის ამოყვანაა, რომელსაც დიდი ნასვრეტებისთვის რამდენიმე საათით ბავშვივით საბნებში ფუთავს. ასე იქმნება კულინარიული შედევრი, რასაც ჩვენ გუდის ყველს ვეძახით, - ძველი ვერტმფრენის კორპუსში მოწყობილ სამზადისში. ქალაქში რომ ადამიანები გაღვიძებას იწყებენ, მარინე და ნიკო უკვე კარგად დაღლილები არიან. ახლა პურის ცხობა იწყება. აბა, არდოტში პურს სად იყიდიან?! მეზობელი რამდენიმე კილომეტრში ჰყავთ. პური რომ გამოცხვება, თივის ზვინს უნდა აშენება. მოკლედ, დღე ისე გადის, ჩვენსავით ფეისბუქის თვალიერების დრო არ რჩებათ. შეიძლება ამიტომაც არის სხვანაირი იმ ადამიანების აზრი და სიტყვა, რომლებიც ხევსურეთის უმკაცრეს და თან უმშვენიერეს მხარეში ცხოვრობენ.