quasee - συντρίμμια (diy music video)

raps/ beat/ mix/ artwork/ video : quasee δίνω τα πάντα στερούμαι ανταπόδοσης δε μπαίνω στούντιο έχω άγχος απόδοσης να κάνω shadow καριέρα δε με νοιάζει η φήμη γιατί το πλάσμα των σκιών στο φως γίνεται αγρίμι έψαξα να βρω κίνητρα, νόημα και σημασία αντ’αυτού όλα με οδήγησαν σε μια κενοδοξία μου λείπεις όταν σε σκέφτομαι εδώ κάτι σαν τον καλό μου εαυτό είναι αυτή η περίεργη οικειότητα που όταν σε βλέπω νιώθω μια πληρότητα κάτι που λείπει σαν χαμένη αθωότητα κάτι που μένει σαν σβησμένη παιδικότητα μια μελωδία, ένα χατ, τα κικς και τα μπασα ηχογραφώ για να το βγάλω μπας και πάρω ανάσα κάνω τα μπιτς απλά για να φανεί η ουσία όσα με πνίγουν είναι εδώ και με κοιτάν ευθεία παλεύω να πατήσω τις νότες του πιάνου να καταλάβουνε τους στίχους μου που δεν τους πιάνουν να μείνω φωτεινός σε ένα κόσμο σκοτάδι να αγαπήσω ξανά χωρίς να αφήσει σημάδι να έχεις αντίληψη πονάει και εγκλωβίζει διαλέγω το δύσκολο δρόμο κι ας κοστίζει στύβω τη καρδιά μου στα γραπτά κάνω τα λάθη μου συχνά, αλλά στο τέλος μένει και αξίζει έχω ανάγκη για φωτιές, φτάνει πια με το ψύχος να σταματήσουνε οι μέρες μου να μοιάζουν γρίφος να μου πεις πόσο σου άρεσε αυτός ο στίχος να μαι εγώ αυτός που ξεχωρίζεις μες στο πλήθος μα όσο οι μέρες μου μοιάζουν με γρίφος είσαι αυτή που φωτίζει στο ημίφως δύο ώρες θα τον βρω να τον γράψω τον στίχο είναι το βάρος που’χω πάνω μου μην αποτύχω σε βλέπω και ξυπνάει ο παιδικός μου εαυτός αυτό είναι ενθουσιασμός ή παλιμπαιδισμός; σε θέλω ακριβώς όπως γεννήθηκες ελεύθερη σαν τα βουνά από γεννήτριες στέλνουν ρισπεκτ κι ας το τρακ ήτανε πρόχειρο δε γράφω πια και τίποτα πρωτότυπο αυτοί με βλέπουνε σαν είδωλο και πρότυπο κι εγώ τους βλέπω σαν τον κόσμο μου ολόκληρο θα μαι εκεί όταν καταφέρεις να το βρεις αυτό που μας θυμίζει τη ζωή μας εξαρχής και αποδεικνύει ότι υπήρξαμε κι εμείς σε αυτό το αιώνιο πέρασμα της γης στο ταξίδι μας στο χρόνο αιώνια το τελευταίο χρόνο περάσαν δέκα χρόνια και εκεί που προσπαθώ να πάω παραπέρα σε βλέπω στον ύπνο μου και πίνω όλη μέρα όταν με νιώθεις ενωνόμαστε σαν κρίκοι όταν με αγγίζεις έκρηξη σαν νιτρογλυκερίνη κάνω τους κύκλους μου σα να 'μαι διαβήτης αυτός ο πόλος με ελκύει σαν μαγνήτης δεσμώτης ενός ονείρου άπιαστου αντιφατικός σαν ήρωας του Λάνθιμου δε γράφω ρεφρέν γιατί η επανάληψη είναι μάθηση κι εγώ δε μαθαίνω από τα λάθη μου το σώμα μου πάγωσε αλλά δεν έχει κρύο τις σκέψεις μου συνέχεια σα κείμενα αναλύω από μικρός σκεφτόμουνα προβλήματα όσο οι άλλοι σκεφτόντουσαν πως κλίνεται το "λύω" βλέπω ταινίες σα τρελός να παγώσω το χρόνο λες κι αυτές θα απαλύνουν τον πόνο κόβω βόλτες στο μυαλό και ψάχνω να σε βρω όπως το ανικανοποίητο ψάχνει τον κορεσμό ομορφιά βλέπω στους ανθρώπους όχι στα κτίρια ο πόλεμος μεσ'το μυαλό μου άφησε συντρίμμια είναι οι σκέψεις κάτι βράδια περίεργα κι ας ξαναείπα δε γυρνάω στα ίδια πίστεψα σε πράγματα παραμυθένια απ'το θάνατο στη γέννα κι από το εγώ σε σένα μα όταν ο θάνατος ζυγώσει να θυμάσαι ότι πέθαινα για σένα όταν τα βράδια όλοι γυρνούσαν σπίτι εσύ έμενες και χόρευες μόνος σου με τη φρίκη στο τελευταίο το αντίο είναι που πνίγηκες ξέρω ο πόνος είναι εκεί κι ας τον αρνήθηκες