Albert Camus — laureat Nagrody Nobla z rodziny analfabetów

Albert Camus – biografia autora „Dżumy” i „Obcego” w formie filmu dokumentalnego. Jak syn niepiśmiennej sprzątaczki z najuboższej dzielnicy Algieru został w wieku 44 lat laureatem literackiej Nagrody Nobla? Albert Camus (1913–1960) to francuski pisarz, filozof, dramaturg i dziennikarz urodzony w Algierii. Napisał „Obcego”, „Mit Syzyfa”, „Dżumę” i „Człowieka zbuntowanego”. W 1957 roku otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury, a młodszy od niego w chwili jej otrzymania był tylko Rudyard Kipling. Dla pokolenia, które przeżyło wojnę i okupację, Albert Camus stał się głosem sumienia. Przekonywał, że żadna idea nie usprawiedliwia odbierania ludziom życia. W Polsce jego „Dżumę” czytały na lekcjach całe pokolenia uczniów, a „Człowiek zbuntowany” krążył w podziemnych przedrukach. Za każdą wierność płacił samotnością. Ojciec zginął nad Marną, gdy Albert miał jedenaście miesięcy. Matka, niemal głucha, nie umiała przeczytać ani linijki jego książek. W wieku 17 lat zachorował na gruźlicę, która odebrała mu sport, zawód nauczyciela i możliwość wstąpienia do wojska. Za reportaże o głodzie w Kabylii stracił pracę w algierskiej prasie. Za krytykę sowieckich obozów stracił przyjaźń Jeana-Paula Sartre’a. Gdy wybuchła wojna w Algierii, jedni uznali go za zdrajcę, a drudzy za obrońcę kolonializmu. Z filmu dowiesz się, jak nauczyciel Louis Germain przekonał surową babkę, by pozwoliła wnukowi się uczyć. Zobaczysz, jak Camus kierował gazetą ruchu oporu „Combat” w dniach powstania paryskiego w 1944 roku. Poznasz jego dwunastoletnią miłość do aktorki Marii Casarès, po której zostało 865 listów, oraz publiczne zerwanie z Sartre’em w 1952 roku. Film pokazuje też przemówienie w Algierze, gdy za oknami tłum skandował „śmierć Camusowi”, oraz jego wystąpienia w obronie robotników Poznania i powstańców węgierskich. Usłyszysz słynne zdanie o sprawiedliwości i matce wypowiedziane w Sztokholmie. Na koniec film opowiada o wypadku z 4 stycznia 1960 roku, rękopisie „Pierwszego człowieka” znalezionym w teczce obok wraku i hipotezach, które do dziś krążą wokół tej śmierci. Wiosną 2020 roku, w czasie pandemii, „Dżuma” wróciła na listy bestsellerów, także w Polsce. Pytania, które stawiał Camus, brzmią dziś równie aktualnie: czy wolno milczeć o zbrodniach w imię lepszej przyszłości i jak walczyć ze złem, by samemu nie stać się jego narzędziem. To opowieść o człowieku, który do wszystkiego doszedł sam, a po śmierci nie chciał być niczyim sztandarem. Rodzina odmówiła nawet przeniesienia jego prochów do Panteonu. Subskrybuj kanał, aby nie przegapić kolejnych biografii Zostaw like, jeśli film Ci się spodobał Napisz w komentarzu, o kim mam nagrać następny film Kanał: Kacper Orłowski © Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub ponowne publikowanie materiału bez zgody autora jest zabronione. #AlbertCamus #biografia #filmdokumentalny #NagrodaNobla #literatura