"Mamo, dziękuję ci", Marek Milano

W rodzinnym domu pachniał chleb, Za oknem dojrzewał sad, Ty znałaś każdy mój mały lęk, I umiałaś przytulić świat. Na stole rosół, ciepły śmiech, Talerze pełne wspomnień, A ja nie wiedziałem wtedy jeszcze, Jak wielkie było Twoje serce. Dziś wracam myślą tam, Gdzie dobro miało Twarz, I choć dorosły jestem już, Wciąż Twoim dzieckiem trwam. Mamo, dziękuję Ci, Za każdy dzień, za każdy świt, Za dłonie, które znały ból, A mimo wszystko dawały ciepło znów. Mamo, dziękuję Ci, Za dom, co we mnie nadal brzmi, Za miłość większą niż mój strach, Za to, że zawsze byłaś tam. Pamiętam mały szkolny płaszcz, I kredki w starym piórniku, Twój głos: „Nie martw się, dasz radę”, Gdy łzy chowałem po cichu. W niedzielę słońce siadało przy stole, Ojciec kroił świeży chleb, A Ty patrzyłaś na nas wszystkich, Jakby nic więcej nie liczyło się. Dziś wracam myślą tam, Gdzie czas miał prosty smak, I wiem, że całe moje życie Z Twoich wyrasta rad. Mamo, dziękuję Ci, Za każdy dzień, za każdy świt, Za dłonie, które znały ból, A mimo wszystko dawały ciepło znów. Mamo, dziękuję Ci, Za dom, co we mnie nadal brzmi, Za miłość większą niż mój strach, Za to, że zawsze byłaś tam. Jeśli za mało mówiłem, Jeśli biegłem gdzieś bez słów, Dziś chcę zatrzymać się przy Tobie, I powiedzieć wszystko znów. Niech usłyszy to cały świat, Niech zapamięta każdy dzień: Największym skarbem mojego życia Byłaś i jesteś — dobrze wiesz. Mamo, dziękuję Ci, Za każdy dzień, za każdy świt, Za serce, które mimo ran Umiało dla mnie jeszcze raz się śmiać. Mamo, dziękuję Ci, Za dom, co we mnie nadal brzmi, I póki będę miał swój głos, Będę Ci mówił: kocham Cię. Mamo, dziękuję Ci, Za moje wczoraj, moje dziś.