Ας αφήσουμε το σκαφος να ταξιδέψει στις πλαγιές της Οξυάς εκεί που ο Αύγουστος μετράει αντίστροφα

Ας αφήσουμε το drone να ταξιδέψει στις πλαγιές της Όξιας, εκεί που ο Αύγουστος μετράει τα τελευταία του βήματα... Το τελευταίο αντίο του καλοκαιριού στο καταφύγιο Όξιας Ο Αύγουστος αργοσβήνει, μετρώντας τις τελευταίες του μέρες, μα η φύση φαίνεται να του αρνείται το τέλος. Σε μια τελευταία καλοκαιρινή εξόρμηση στο καταφύγιο το drone άνοιξε τα φτερά του στον ουρανό, προσφέροντας μια ματιά από ψηλά σε έναν κόσμο που μοιάζει να έχει παγώσει στον χρόνο. Από εκεί ψηλά, οι Οξιές δεν ετοιμάζονται για τον ύπνο τους. Στέκονται κατάπρασινες, ολοζώντανες και περήφανες, ντυμένες με μια φρεσκάδα που θυμίζει περισσότερο ανοιξιάτικη πνοή παρά φθινοπωρινό αποχαιρετισμό. Τα βούνα γύρω, ολάνθιστα με πλούσιο χορτάρι, αρνούνται πεισματικά να φορέσουν τα χρυσαφένια τους πέπλα. " «Μην ανησυχείς», φαίνεται να ψιθυρίζει ο άνεμος μέσα από τα κλαδιά, φέτος ο χειμώνας θα αργήσει να χτυπήσει την πόρτα" Τα φύλλα δεν έχουν πάρει ακόμα εκείνο το ζεστό, κοκκινοκαφέ χρώμα της νοσταλγίας. Κρατούν γερά το πράσινο, σαν να θέλουν να κρατήσουν αιχμάλωτο τον ήλιο, να τον παρακαλέσουν να μείνει λίγο ακόμα στις ράχες. Η φύση στην Όξια δεν αποχαιρετάει· κάνει μια σιωπηλή συμφωνία με τον χρόνο, υποσχόμενη πως το καλοκαίρι θα αφήσει τη σκυτάλη στο φθινόπωρο αργά, με χάρη και μεγαλείο.