Alışacaksın Biliyorum Kahraman Tazeoğlu

ALIŞACAKSIN BİLİYORUM Bir gün aradığın insanı hayatına alırsan sakın ona nefesim deme! aldığı her nefesi geri veriyor insan... dillendirilmeyen hüzün zehirler konuşamadıkların gözlerine dolar göze alamadıkların sözlerine işte bu yüzden yazıyorum öyle bir söz yazarsınki bütün bir hayatı anlatır öyle bir hayat yaşarsınki bütün sözler anlamsız kalır işte öylesine bir öykünün sonuymuşum meğer daha girişinde kandırmışlar beni nasıl bir ölümse bıraktığın hala hayattayım. oysa sen benim yerde bulduğum GÖKYÜZÜMDÜN bir insanın kalbi defalarca gücenebilir başkalarına ama bir kere kırılır bazılarına... her seven kendi aşkının katilidir affetmek ağır iyileşen bir yaradır ve gerçek yaralar tenin üstünde değil altında kanar.... bu yüzden ihanet güçsüz aşkları sever çok zalim oldukları için değil kalbimin kapılarını ölçüsüzce onlara açtığım için bu kadar yaralar beni anlıcağın bildiğin gibiyim hala yani unutabileceğin kadarım... ne kötü değilmi insanın sende kaybolup kendi içinde ölmesi... sana verdiklerime üzülmedimde benden çaldıkların içime oturdu dilerim Allahtan bir gün kalbin görür gözlerinin görmezden geldiklerini ama herşeye rağmen bu hayattaki en güzel yanlışımdın sen ne kadar garip bir dünya değilmi kadınlar kalbinden sildiklerini aklına yazıyor... emekleyerek seven erkekler koşarak terk ediyor... kırılmış kolların sıcağı üşütüyor... yinede üzülmüyorum çünkü biliyorum... Allah kimsenin ağlayarak kaybettiğini kimseye gülerek kazandırmıyor... ne zordur gözlerdeki gülüşlerle başlayan hikayelerin o gözlerdeki yaşlarla bitmesi... gözyaşıyla bile temizlenmez karşılıksız aşkın Lekesi... sen benim için Vazgeçilmez bir VAZGEÇENDİN Aşk celladına güvenmektir dedim sevdim... Aşk bir çıkmaz sokağa yalnışlıkla girip bilerek çıkmamaktır dedim yine sevdim... nasıl sevdiğimi özlediğimi bilsen gittiğin yollardan utanır,geri gelirdin... yalnış başlayan şeyler, doğru bitebilirmiydi. bitmezdi, bitmedi. beni hep içinde yaşattın, keşke arada bir kalbimede uğrasaydın... tadına varamadığım aşk, dilimi yakıyor şimdilerde. insan gözleriyle arayıp bulduğunu, nasıl unutur kalbiyle... benim başımı yaslıcak omuzlara değil, bağrıma basacak taşlara ihtiyacım vardı. neden bana uzandın.? halbuki sen; sevmedikleriyle yaşayıp, unutamadıklarıyla ölen insanlardandın... ben yolunu yolum yapmıştım,sen geçerken uğramıştın... aşk sen hariç herşeyi ve herkesi kaybetmeye değer derdim. ama ben bu aşkta en çok seni kaybettim... aşkın bitişi değilde geride kalan herşey yalan dolusu yıkıyor insanı... geçmişindekini unutamayan en çok şimdisindekini aldatır.. kirletilmiş bir ilişkiyi bir tek ayrılık temizler.. yenilmedin sanma,kanat çırpmayı bilmeyen kuş, koşmayı uçmak zanneder. bir hikayenin daha sonuna geldik işte hayat ne garip, ummadığın insanlar adam oluyor adam sandıklarınsa yalan.. zaten bu hep böyle değilmiydi kimileri yokken bile var gibiydi kimileri elimizi tutarken bile yanımızda değildi... mutlu olmak herşeye sahip olmak değil. sahip olduğun kadarını,herşeyin yapabilmekti. hayat bunu çok geç öğretti,kaybettik, biz hep kaybedenlerdendik. bizde şans yüzümüze gülmez arkamızdan gülerdi... bir zamanlar benim olan ellerin şimdi neden ellerin diye diye ağlıyorsam. yenildiğimi sanma.. her göz yaşı yenilgi değildir insan bazen, daha fazla dayanabilmek için ağlar. elbet yarında sabah olucak bakalım bende batan güneş, sende nasıl doğacak... herkesin dünyası kendi gördüğü kadardır gündelik bakmayı bilen gözde'dir. gidişin öğretti bana, bazı aşklar Aşka ihanettir. (XXX) keşke bana akıl vereceğine, aklımı alacak kadar beni sevseydin. seçtiğin yolda sana mutluluklar diliyorum unutmak alışmaktır, unutursun demiyorum... Ama ALIŞACAKSIN BİLİYORUM Kahraman TAZEOĞLU