Kefaret

Bazı vedalar gürültüyle değil, birinin bütün suçu sessizce kendi omzuna almasıyla tamamlanır. İnsan bazen sevdiği lekesiz kalsın diye kendi hafızasını ateşe verir; geçmişin bütün izlerini tek başına taşır ki karşısındaki yoluna ağırlıksız, başı dik devam edebilsin. Merhamet ile yenilgi arasındaki o ince çizgide, insanın kendini feda etmesi en sessiz mahkemeye dönüşür. Işıklı bir caddenin ortasında karşı karşıya gelindiğinde, kimin kazandığı ya da kimin kaybettiği artık belirsizdir. Bir tarafta ödenmiş bir kefaretin yorgunluğu ve gölgesi, diğer tarafta temize çıkarılmış bir ömrün soğukkanlı ferahlığı durur. Söylenmeyen her hece boğazda düğümlenirken, kelimeler anlamını yitirir ve geriye sadece göğüs kafesini döven o tekinsiz, hipnotik nabız kalır.