Πρέσπα: Τοπίο, Μνήμη και η Ηθική της Ορατότητας Νο 2

Πρέσπα: Τοπίο, Μνήμη και η Ηθική της Ορατότητας : Η Διαφάνεια των αηδονιών.Εκαστική συνεργατική εγκατάσταση στο κτίριο του Αγροτικού Συνεταιρισμού Πελεκάνου στην Πρέσπα Εγκαίνια 1 Σεπτεμβρίου και ώρα 7 Διάρκεια μέχρι της 20 Σεπτεμβρίου. Η εικαστική εγκατάσταση «Η Διαφάνεια των αηδονιών» προσεγγίζει την Πρέσπα ως έναν τόπο όπου η φύση, η μνήμη, η ιστορία και η ανθρώπινη παρουσία συνυπάρχουν και αλληλοδιαμορφώνονται. Το έργο αναπτύσσεται μέσα από διαφορετικά εκφραστικά μέσα: βίντεο, γλυπτική, ζωγραφική, ήχο, κεραμική και περφόρμανς. Αφετηρία του έργου είναι η θέση ότι «η διαφάνεια δεν σημαίνει καθολική ορατότητα, αλλά επιλεκτική θέαση». Ο τόπος δεν αποκαλύπτεται ποτέ ολόκληρος· γίνεται αντιληπτός μέσα από ίχνη, ήχους, αποσπάσματα, μνήμες και διαφορετικές οπτικές. Η εγκατάσταση επιχειρεί έτσι να μετατρέψει την πράξη της θέασης σε διαδικασία προσοχής, ακρόασης και επανερμηνείας. Κεντρικό μοτίβο αποτελούν τα αηδόνια, που εμφανίζονται ως φωνές, ίχνη και φορείς μνήμης. Η παρουσία τους διατρέχει τον χώρο και συνδέει το φυσικό τοπίο με μια ευρύτερη αφήγηση γύρω από τη φωνή, τη σιωπή, την ελευθερία και τη συγκρότηση ενός κοινού κόσμου. Στο εικαστικό αφήγημα εντάσσεται και μια φανταστική, μυστική συνάντηση του Ρήγα Φεραίου με τον Αθανάσιο Χριστόπουλο, πίσω από το ιερό του Αγίου Αχιλλείου στη Μικρή Πρέσπα, το σωτήριο έτος 1796. Η συνάντηση λειτουργεί ως ποιητική και πολιτική μυθοπλασία: δύο ενδεχομένως διαφορετικοί τρόποι σκέψης και λόγου συναντιούνται λίγο πριν από τις μεγάλες ιστορικές ανατροπές της εποχής. Ο Ρήγας εισάγει στο έργο την έννοια της δημοκρατικής προ-παιδείας, της ελευθερίας και της δημιουργίας ενός κοινού πολιτικού κόσμου. Ο Χριστόπουλος, με τη δημώδη γλώσσα, τη λυρική ποίηση, τον Έρωτα και την καθημερινή εμπειρία, εισάγει τη διάσταση της δημώδους εν-παιδείας. Η εγκατάσταση προτείνει ότι η δημοκρατική προ-παιδεία ενυπάρχει με τη δημώδη παιδεία: τη γλώσσα, τη μνήμη, την ποίηση και τις βιωμένες εμπειρίες των ανθρώπων. Η υποθετική συνομιλία των δύο μορφών περιστρέφεται γύρω από τον Έρωτα, τον Νόμο, το Δίκαιο και την ελευθερία, χωρίς να επιχειρεί μια ιστορική αναπαράσταση. Αντίθετα, δημιουργεί έναν ενδιάμεσο χρόνο, όπου η ιστορία συνομιλεί με τη μυθοπλασία και το παρελθόν επιστρέφει ως ενεργό ερώτημα του παρόντος. Το τοπίο της Πρέσπας δεν λειτουργεί απλώς ως σκηνικό. Η λίμνη, τα ερείπια του Αγίου Αχιλλείου, τα πουλιά, το φως και οι ήχοι αποτελούν ενεργά στοιχεία του έργου. Η εγκατάσταση καλεί τον επισκέπτη να κινηθεί ανάμεσα στο ορατό και το αθέατο, το ιστορικό και το φανταστικό, το ανθρώπινο και το φυσικό, αναζητώντας όχι μία ενιαία αφήγηση, αλλά διαφορετικούς τρόπους θέασης του ίδιου τόπου. Περισσοτερα : "Φλωροι Εικαστικοί"